جشن باستانی «نوروز»
هیچ کس نمی داند جشن آغاز سال نو، از چه زمانی پدید آمد؛ از زمانی که سرزمین آبایی ما،  ایران نامیده شد، یا بسا بسا پیش تر از آن.
 در اسطوره های ایرانی« نوروز»روزی است که جمشید، نخستین شهریار ایران، به تخت شاهی نشست. جمشید شهریاری بود دادگر، که برای چیره شدن بر قهر طبیعت، رسم و آیینهای تازه یی را پی نهاد؛ هم او بود که وقتی اهریمن، بلای خشکسالی و قحطی را بر ایران زمین گسترد، با اهریمن چنگ در چنگ شد و پس از نبردی سخت و سنگین، بر او چیرگی یافت و «روی زمین از رنج بیاسود».
این چیرگی در طلیعۀ بهار رخ داد و جشن نوروز به شادی این پیروزی برپاشد.
نوشته اند که جمشید «... بفرمود گرمابه های بسیار ساختند و سیم و زر از معادن بر آوردند و دیبای ابریشمی بافتند...»
 فردوسی در شاهنامه، به جز ساختن گرمابه و برآوردن سیم و زر از معادن، کشف راه و رسم درمان دردها؛ ساختن کشتی و به آب افکندن آن؛ نرم کردن آهن و ساختن خود و زره از آن؛ نخ ریشتن و پارچه بافتن و از آن لباس فراهم آودن؛ خشت زدن و از گچ در کار بنا استفاده کردن را هم به جمشید نسبت می دهد.
 ضحّاک (ماردوش)، که به بیدادگری و کشتار و آزار مردم، معروف است، پادشاهی جمشید را برانداخت و بر ایران چیرگی یافت و پس از این چیرگی، همه رسم و راههایی را که جمشید برای آسایش مردم پی افکنده بود، ازمیان برد و دست به بیداد و مردمکشی گشاد.
 دوران چیرگی ضحّاک بر ایران از سیاه ترین روزگاران ایران زمین بود؛ دوران ماتم و سوگ و تیره روزی و ویرانگری. ضحّاک که زاده و پروردۀ ایران زمین نبود، بیم و باکی از ویرانی و نابودی سرزمین کیان نداشت.
 فریدون با همپشتی کاوۀ آهنگر و مردم داغدار ایران زمین در ماه مهر بر ضحّاک شورید و بر او چیره شد. دوباره تخت شاهی به دست شهریاران ایرانی افتاد و «جشن مهرگان» به شادی این پیروزی برپا شد.
 از این رو، جشن نوروز و مهرگان دو جشن ملی و بسیار کهن است که هزاران سال است که به شادی پیروزی جمشید و فریدون بر اهریمن و دست پروردگانش برپا می شود؛ یکی شادباشی است به فرخندگی به تخت نشستن نخستین شاه ایرانی و پاگرفتن ایران و سربه هم دادنِ همه مردم این سرزمین در زیر یک پرچم؛ و دیگری جشنی است به شادی چیرگی بر ضحّاک که از تبار ایرانیان نبود و چیرگیش را ایرانیان بر نمی تافتند. از این رو، تا ایران به جاست این دو جشن نیز پابرجا خواهند ماند و از باد و باران و توفان گزندی نخواهند دید.
اکنون هزاران سال است که ایرانیان با نوروز کدورتهای زمستانی را از دل و جان می شویند و «شور یکپارچگی» را، دوباره، برپا می کنند؛ همگی با هم بر سفرۀ آبایی می نشینند و پیوند و خویشی و همگونگی، غبار غمها را از چهره ها می شوید و دلها به هم پیوند می خورد؛ پیوندی که ضحّاک ها و حجّاج ها و تیمورها و خمینی ها را، که جز ویرانی ایران و نابودی ایرانیان، اندیشه یی در سر نپروردند، تا بُن استخوان به وحشت می افکند و تب لرزۀ مرگ بر وجودشان جاری می کند.
نوروز، ایرانیان و مشتاقان آزادی و بهروزی ایران زمین را با گذشته های بسیار دورِ سرزمین آبایی شان پیوند می دهد و این امید را در دلها زنده می کند که این ملّت تناور و رویین تن، همواره در سراسر تاریخ هزاران ساله اش، از زیر سهمگین ترین رنج و آزار و داغ و درد و کشتارها و بیخانمانیها، بی آن که کمر خم کند، گذرکرده و چون رودی همواره خروشان و تیزتاز از هر گذرگاه پرخوف و خطر گذشته و بر پیکرش اگرچه بسا زخم تیر و تازیانه و خنجرهاست امّا، همچنان، تیزگام و سخت سر و استوار، به پیش می تازد؛ نوروز یاد آرش ها، سیاوش ها و رستم ها را, باردیگر, در دلها زنده می کند؛ خاطره های سهمگین یورشهای اسکندر و حجّاج ها و غُزها و مغولها را در پیش چشمانمان می رویاند و باز هم این امیدِ داغ را در دلها می پرورد که سرزمینی که کشتارهای تیمورها را از سرگذراند و از پای و پویه نماند, از ایلغار میراثداران ضحّاک و حجّاج و تیمور ... درهم نخواهد شکست و این بار نیز روسیاهی را نصیب داعیه دارانی خواهد کرد که دین را دستمایۀ فریب و غارتگری و کشتار مردم کرده اند.
نوروز از روزگار آغازین تا امروز, همواره فریادگر این پیام است که زمستانِ بیداد, با تمام سنگینی و داغ و دردش, رفتنی است و بهار ایران نیز مانند بهاران طبیعت, سرانجام فراخواهد رسید:
«بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر
 بار دگر روزگار چون شکر آید» (حافظ)
نوروز پرچم سرفرازِ بیمرگی ایران زمین است؛ نوروز به ما همواره این درس را می آموزد که:
 «باید که دوست بداریم یاران
 باید که چون خزر بخروشیم,
 فریادهای ما اگرچه رسا نیست,
 باید یکی شود.
 باید در هر سپیدۀ البرز
 نزدیکتر شویم,
 باید یکی شویم.
 اینان هراسشان ز یگانگی ماست.
 باید که سرزند طلیعۀ خاور
 از چشمهای ما.
 باید که دوست بداریم یاران,
 باید که قلب ما,
 سرود و پرچم ما باشد...»