نه شعر ، نه شعرواره

 ســخـن ســـلاح هــای خطــــابــی

رحمان کریمی

ــ ۱ ــ

غـُل می زند
خروش خشم ملتی
زیر سرپوش سرکوب استبداد .

مکالمه تلفنی خامنه ای و احمدی نژاد

حسین پویا

خامنه ای :
الو محمود، بزمجه، کجایی؟
نگفتی تو مگر داری میایی؟

خیال کردی که ما اینجا خیاریم؟
الان یک ساعته چشم انتظاریم

 ده  شعــر کــوتــاه
                                                      
  رحمان کریمی

                          ــ ۱ ــ

از فرمان آتش نهراسید
در شلالهٌ سرخ فام افق می دید
که عقابان از آشیانه ها
برخاسته اند .

آخرین گلوله
آخرین تبسم او را
جاودانه کرد .

                       ــ ۲ ــ

یک گل
از باغ بیرون زد
تا برود به کویری
که از هر سایبان ، خالی بود .
چون به خارستان دررسید
خونین کفن صحرا شد .
درآخرین هزارهٌ مرگ باغ ها
عابری تنها ،
سایه سرخ فامی را
چتر عبورش کرد
تا مقصد .

                         ــ ۳ ــ

عقاب را منقار چیدند
در اسارت بی رحم خویش
بال ها را به وسعت یک پرواز 
برآفاق گشود .
بال هایش را برشکستند تا فروافتد
 کورهٌ خورشیدِ خونین شعاع را کرد
چشمان تیز پروازش
و
به تاریکی گفت :
نه
نه
نه !

                        ــ ۴ ــ

بادبان
اگر برمی افرازی
به جانب مرداب ها مرو
باد ناموافق
گرت بََرَد به صخره و گرداب
بهتر ز منجلاب مرده خواران کرکسی .

                         ــ ۵ ــ

کمانه برکش و آماج تیرم کن
میان بی بهایی خونم
صلای حق
خواهم زد .
تو
بیهوده به تکدی گشوده یی
دودست خویش
به جانب عالم .

                        ــ ۶ ــ

مارمولک های کزکرده
برپوسیدگی  دیواره های عصر
معنی بیشه زاران را چه می دانند
پلنگان را صدا کن
که رفته اند
تا ستیغ کوه .

 
                         ــ ۷ ــ

لاک پشتان
جهان را دور زدند
آهووشان ِ !   ما 
هنوز ،
خوشخرامان خانه  صیاد .

                         ــ ۸ ــ

درخروش فرودین آبشاران
شناگران آبگینه ها
ترسیده می شوند .
چون در رسی
ناوی باید بود
تا فرازی دیگر .

                         ــ ۹ ــ

از کوچه
صدا می آید
کودکی  با سوتش
شب را
به سُخره
گرفته است .

                          ــ ۱۰ ــ

کدامین صورتگر
صورت میهن مرا به خون آراست
که هنوزش از آن رهایی نیست ؟
پیرسالی ام را با نقابی نمی پوشانم
که آیینه یی ست این عذاب نشان
از چهره یی که به خون خویش خفته ست .

با گل های سرخ باغتان درکار
گلباران کنید
این شهیدان را .  

کــوتــاه نثــــرهــای عهــــــد ولایـت فجیـــــع ملایـــان

 تقدیم به : مادران شهیدان و زندانیان سیاسی که با مقاومت خود

جنایتکاران حاکم را ناگزیر به یک گام عقب نشینی واداشتند .

رحمان کریمی

م . رضا برگ بیدی ـ به اشرف و موسی

اگر که شهره جهان
شهامت و شجاعت دلاوران خاک ماست

لحظه های حادثه پر از بی تابی اند
( بمناسبت نوزده بهمن سالروز شهادت اشرف رجوی و موسی خیابانی و یارانشان )
جمشید پیمان
 
دریا را نباید به آرامش فرا خواند،
و نباید صدا را در چنبره ی ناشنیدن افکند.
برگها،
فریاد جنکل را می تابانند ،
در آغاز ریزش نا مقدر .
و زمین  ،
پژواکی نامتناهیست
از سماع بی توقف برگ .

دوباره به خیابان آیید
با طبل و ساز و دهل
پرکنید آسمان ایران را
از صدای آزادی ، با شعار آزادی

آن دورها

جمشید پیمان

آن پیکِ ناخجسته ، پیامش عذاب بود*

ــ که به چشمان ما نشست ــ
دریا نبود ،
سراسر ، سراب بود .
ذهن عطش گرفته یِ ما ،
پر اشتیاق ،
به دنبالِ آب بود .

خانواده ما(شعر)

برای زندگان اشرف

که بیش از شهیدانش به آنان می بالم

کاظم مصطفوی  

ما از ریشه های پنهانیم، آشنا با اره های تکرار

و از نسل ابرهای پربار در شوره زارهای تشنگی.

ما نورسته گیاهیم، طفل بیابانها

آشنا با توفان و مهربان با باران.