(سرمقالۀ هفته نامۀ «ایران زمین»، شمارۀ۶، ۹تیرماه ۱۳۷۳)

«طی هفت‌ هشت روزی که از فاجعۀ انفجار بمب در حرم امام رضا می‌گذرد، شکل جنون‌ آسا و محتوای زهرآگین تبلیغات رژیم برای این‌که گناه آن را به گردن مقاومت بیندازد، بیش از هر چیز انظار را به خود جلب کرده است.

 عارف قزوینی

 در سوگ کلنل محمدتقی خان پسیان:

 «گریه کن که گر سیل خون گری ثمر ندارد»

در یکی دو سال آخر زندگی دکتر علی شریعتی، فاجعه یی آتش به جانش افکند و آن ضربۀ ویرانگری بود که «فرصتطلبهای خیانتکار» بر سازمان مجاهدین خلق وارد آوردند و هستی سازمانی آن را، به کلّی، ازمیان بردند.

از روز دوشنبه ۱۸ تا چهارشنبه ۲۷ مهرماه سال ۱۳۵۶ از طرف «انجمن فرهنگی ایران و آلمان» در «انستیتو گوته» در تهران شبهای شعری برگزار شد که به مدت ده شب به طول انجامید. برگزارکننده این جلسات شبهای شعر، که از آغاز شب تا بامداد ادامه داشت، «کانون نویسندگان ایران» بود.