Submit to FacebookSubmit to telegramSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

شکفته هق هقِ من در گلوی دریاها
پُر است سینه ام از های و هوی دریاها

نمی دهم تن خود را به ساحلِ خاموش
نمی نهم قدمی جز بسوی دریاها

اگر چه قطره ام،اما نمی شوم نومید
لبالبم همه از آرزوی دریاها

رها ز چنبر ابر و همیشه باریدن
دوباره پُر کنم از خود سبوی دریاها

به لحظه لحظه ی رفتن به خویش می گویم؛
" تهی مکن دلت از خلق و خوی دریاها

مباد خسته شوی،وابمانی از این راه
که بی تو دود شود آبروی دریاها "

چه غم که باد فرو خفته و نمی توفد
همیشه چشم من و جست و جوی دریاها

همیشه زیر و بم موج و رویش توفان
همیشه می شنوم گفت و گوی دریاها




Submit to FacebookSubmit to telegramSubmit to Google PlusSubmit to Twitter