مقاله استرون استيونسون، رئيس هيأت رابطه با عراق در پارلمان اروپا در روزنامه اسكاتسمن (روزنامه اصلي اسكاتلند)

تاكنون بيش از 2000 پناهنده داوطلبانه اشرف را ترك كرده و به ليبرتي رفته اند، جاييكه بلافاصله دريافتند حقوقشان پايمال شده و براثر  نيرنگ نماينده سازمان ملل، و برخلاف عكسهاي دستكاري شده يي كه به آنها نشان داده شده بود، با يك خرابه كثيف با بنگالهاي فرسوده و بدون آب مواجه هستند و فرمانده كمپ ليبرتي سرهنگ صادق بدنام ، يكي از سر دسته هاي دو حمله وحشيانه قبلي به اشرف است.
 اين پناهنده ها در روند انتقال بشدت مورد آزار و اذيت قرار گرفته اند و درخواست ها براي داروهاي حياتي و لوازم پايه اي سهولت حركت براي افراد بيمار رد شده است.
 با نقض كامل احكام و قوانين سازمان ملل  درخصوص كمپهاي پناهندگي، اين افراد زنداني شده اند، نمي توانند از محدوده اين كمپ خارج شوند و حتي نمي توانند با وكلا ، سياستمداران، اقوام يا دوستانشان ديدار كنند.
اين رفتار شقاوت بار و ضد انساني در حضور هيأت سازمان ملل كه تحت نظارت مارتين كوبلر نماينده هستند، ادامه دارد.
تا آنجا كه به نوري مالكي، نخست وزير عراق، مربوط ميشود، او حاضر است راه را براي پاسداران رژيم ايران هموار كند. اما مارتين كوبلر، به ستودن”صبر و بردباري“ مالكي پرداخته و با چنين اظهاراتي در شوراي امنيت ، به مالكي و اراذل و اوباش او براي تشديد فشارهاي ضد انساني عملا جواز مي دهد .
خوشبختانه قانونگذاران آمريكا معقتدند كه كشورشان هنوز يك وظيفه اخلاقي دارد تا دخالت كند و اخيرا 79 نماينده كنگره در نامه اي به وزير كلينتون نوشتند:«آمريكا مسئوليت دارد و بايد تضمين كند حفاظتهاي انساندوستانه در اشرف و ليبرتي تامين شود».
آمريكاكه درمورد حفاظت از ساكنان اشرف و ليبرتي تعهد دارد، بايد دولت عراق را وادار كند حقوق آنها را محترم بشمارد. در غير اين صورت، ملاهاي تهران از اين وضعيت خوشحال خواهند شد. متأسفانه مالكي چيزي بيش از يك آلت دست رژيم تهران نيست و اين رژيم نيز خواستار ازميان برداشتن اعضاي مجاهدين، نيروي  اصلي اپوزيسيون درايران است.
 با توجه به بي ثبات تر شدن سوريه، ملاها از سرنوشت خود بشدت وحشت دارند و تلاش ميكنند دشمن اصلي خود را ازميان بردارند. آمريكا بايد در مقابل اين تجاوزكاران بايستد وگرنه تاريخ او را نخواهد بخشيد.
  بيش از 2000 پناهنده داوطلبانه اشرف را ترك كردند و به ليبرتي رفتند جاييكه بلافاصله كشف كردند كه قربانيان يك نيرنگ بيرحم بودند. بجاي تسهيلات درجه يك در اين پايگاه نظامي سابق آمريكا كه عكسهاي دستكاري شده آن توسط سازمان ملل به آنها نشان داده شده بود، آنها خود را در يك خرابه كثيف، با بنگالهاي فرسوده و درب و داغان براي استقرار، لوله هاي شكسته فاضلاب، برق موقت و بدون آب آشاميدني يافتند.
اما اين 2000 نفر، كه حدود نيمي از آنها زن هستند، اكنون تماما در دست ارتش عراق هستند، كه فرمانده آن سرهنگ صادق بدنام است، كسي كه گفته شده يكي از سر دسته هاي دو قتل عام وحشيانه قبلي بود. اين پناهنده ها تحقير شده اند و بشدت مورد آزار و اذيت قرار گرفته اند. درخواست ها براي داروهاي حياتي و لوازم اساسي سهولت حركت براي افراد معلول رد شده است. تلاشها براي وصل به شبكه آب اصلي بخرج خود پناهنده ها مكررا با مانع روبرو شده است. حتي با سايه بان براي حفاظت ساكنان از آفتاب سوزاننده دماي 55 درجه مخالفت شده است. ارتش و پليس دور تا دور تا دور و قطعه به قطعه اين كمپ زندان را گشت مي زنند.. در نقض كامل احكام و قوانين خود سازمان ملل در مورد كمپ هاي پناهندگي، اين افراد زنداني شده اند، نمي توانند از محدوده اين كمپ خارج شوند و نمي توانند حتي با وكلا ، سياستمداران، اقوام يا دوستانشان ديدار كنند . در يك اقدام پست و زبون، صادق به كاميونهاي حامل مواد غذايي اساسي دستور داده براي بازرسي تخليه شوند، اين غذاها را براي بازرسي توسط نگهبانان ساعتها زير آفتاب رها مي كنند تا گنديده شوند.
و با اين وجود تمام اين رفتارهاي بيرحم و ضد انساني درست زير دماغ يك هيئت بزرگ از ناظران سازمان ملل ادامه مي يابد، كه مستقيما تحت نظارت مارتين كوبلر نماينده ويژه سازمان ملل هستند، اگر دست نوري مالكي، نخست وزير عراق، بود، به پاسدارها و نيروهاي نظامي چراغ سبز داده مي شد تا كشتار ديگري را شروع كنند. او به درخواست مستقيم حاميان اصلي اش در كشور همسايه ايران دستور دو قتل عام قبلي را داد. اما سازمان ملل قبلا نشان داده كه حاضر نيست بارديگر دخالت كند. مارتين كوبلر، حتي ”صبر و بردباري“ مالكي را ستوده و بطور حيرت آوري مدعي شده كه كمپ ليبرتي براي مسكن دادن بقيه كمي بيش از 1000 ساكني كه اكنون حاضر نيستند از كمپ اشرف منتقل شوند تا اينكه حداقل نيازهاي انساندوستانه آنها برآورده شود، مناسب است. اظهارات كوبلر، در شوراي امنيت سازمان ملل، برابر با دادن جواز به مالكي و اراذل و اوباشش براي قتل عام است. خوشبختانه، برخي از قانونگذاران آمريكا معقتدند كه كشورشان هنوز يك وظيفه اخلاقي دارد تا دخالت كند. هفتاد و نه نماينده كنگره كمي پيشتر اين ماه نامه اي به وزير كلينتون نوشتند خواستار شدندد كه واشينگتن به حرفش عمل كند. آنها نوشتند، ”با نظر گرفتن نقش آمريكا در تأمين تضمينات براي حفاظت از ساكنان كمپ اشرف و كمك به تسهيل يادداشت تفاهم نهايي بين سازمان ملل و دولت عراق، آمريكا مسئوليت دارد - و بايد تضمين كند - كه حفاظت انساندوستانه از ساكنان كمپ اشرف و كمپ ليبرتي حفظ شود.“
اكنون اين نه تنها مسئوليت دولت آمريكا است كه از اين جمعيت را از قتل عام ديگري حفاظت كند، آمريكا بايد روي دولت عراق فشار آورد تا مطمئن شود افراد در كمپ ليبرتي در شرايط مناسب و شايسته نگه داشته شده اند. بدون مداخله آمريكا، اين تنها مالكي و مزدورانش نيستند كه به خواستشان خواهند رسيد. اين ملاهاي تهران هستند كه بيشتر از همه خوشحال خواهند شد اين رژيم ياغي خلاء قدرت ناشي از خروج ارتش آمريكا از عراق را پركرده است، يعني اينكه مالكي متأسفانه چيزي بيش از يك آلت دست تهران نيست (چيزي بيش از يك مترسك آويزان به نخ در دست تهران نيست-م). و تهران چيزي بيش از انهدام كامل (فناي) پناهنده هاي اشرف را نمي خواهد زيرا آنها اعضاي مجاهدين خلق ايران، اپوزيسيون اصلي ايران، هستند. با بي ثبات تر شدن روز به روز سوريه، متحدان تهران بسيار معدود شده اند. ملاها از سرنوشت خود بشدت وحشت دارند و هركاري در قدرتشان باشد خواهند كرد تا دشمن خود را نابود كنند. آيا دولت آمريكا افرادي را كه پس از آزاد سازي عراق بدست نيروهايش قول حفاظتشان را داد رها مي كند؟ ضعف در مقابل تعرضات عراق از سال 2009 دولت مالكي را جسور كرده است، كه  احساس مي كند مي تواند با دست باز عمل كند. آمريكا بايد در مقابل اين تجاوزكاران بايستد وگرنه تاريخ او را نخواهد بخشيد.