با بالا گرفتن فشارهای اجتماعی علیه سیاست های مخرب رژیم آخوندی، بویژه در زمینه هزینه های سنگین برای صدور تروریسم و کشورگشایی در منطقه، اکنون متولیان حکومتی ناچار به اعتراف ناخواسته شده اند.

دراین راستا شاهد بوده ایم که دیکتاتوری ولی فقیه برای حفظ قدرت دست به چندین قمار در کشورهای همسایه و اسلامی زده است. یک خاکریز که حکومت از آن با عناوینی مانند «خاکریز اول» و یا «استان سی وپنجم» ایران سخن می گویند، همان سوریه و حمایت از بشار اسد خون ریز می باشد.

خامنه ای در این قمار فرامرزی و برای انحراف افکار عمومی از سرنگونی، بی لیاقتی و عمق تنفر مردم از حاکمیت، طی سال های گذشته، نه تنها در زمینه نظامی، لجستیک و مستشاری، بلکه میلیاردها دلار از سرمایه ایران را برای قتل عام کودکان، زنان و مردم بی دفاع این کشور هزینه کرده است.
اعترافات قطره ای از عضو کمیسیون مجلس حکومت در این رابطه، بهترین ادله بر واقعیت های فوق می باشند. فلاحت پیشه از جمله می گوید: «باز هم تکرار می‌کنم ما شاید ۲۰ تا ۳۰ میلیارد دلار به سوریه پول دادیم و باید از سوریه پس بگیریم. پول این ملت آنجا هزینه شده است». (سایت حکومتی عصر ایران ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹)

ترجمان این سخنان به معنای وجوه نقدی است که دیکتاتوری خامنه ای به دولت بشار اسد برای جنگ، خون ریزی و کشتار مردم هدیه نموده است. مضافا برآن نیز باید به هزینه های سنگین نظامی، پرسنلی و تسلیحاتی برای نیروی تروریستی قدس و یا لشکرهای فاطمیون، زینبیون و عماریون اشاره نمود تا پازل ابعاد بذل و بخشش های رژیم آخوندی از جیب مردم گرسنه و محروم ایران روشن تر گردد.
همچنین باید اضافه نمود که پس از هشت سال دخالت های تروریستی خامنه ای درسوریه، از ابعاد واقعی هزینه های رژیم اطلاع دقیقی در نیست.
 
دراین رابطه بسیاری از کارشناسان، ابعاد مالی قضیه را سالانه بالغ بر حداقل «۶ میلیارد دلار» ارزیابی می کنند. برای نمونه نماینده سازمان ملل در امور سوریه، استفان دی میستورا دراین رابطه پیشتر گفته بود که «ایران به طور متوسط سالی ۶ میلیارد دلاردر سوریه هزینه کرده است».

بسیاری از منابع مستقل نیز از رقمی بین «۱۵ الی ۱۷میلیارد دلار» در سال سخن به میان آورده اند.
بدین سان باید اذعان نمود که مجموعه خشم و اعتراضات مردم بجان آمده ایران در شهرهای مختلف کشور بویژه در سال ۹۶ و یا آبان ۹۸ که طی آنها کلیت نظام و سیاست های آن را به چالش ملی برای سرنگونی کشیده اند ، اعتراضات بحق و برآمده از واقعیت های دردآور بوده است.
هنوز در حافظه تاریخی ایرانیان فریاد های «پول ما چی شده، خرج بسیجی شده» و یا «خامنه ای، سوریه را رها کن، فکری به حال ما کن» باقی است.