هفته نامه یونیورس ـ لرد آلتون
 

مخالفان رژیم ایران شایسته حمایت کامل سازمان ملل هستند.

درحالیکه جهان روی فعالیتهای اتمی رژیم ایران متمرکز است و نیروهای ائـتلاف در جستچوی را فراری از عراق و افغانستان می باشند, کیس سکینه محمدی آشتیانی, زن ایرانی که به اتهام زنا ابتدائا به سنگسار محکوم شد, ما را به یاد کسانی می اندازد که به طور روزانه توسط ملایان حاکم زجر میکشند. سکینه قبل از محکوم شدن به سنگسار به 99 ضربه شلاق نیز محکوم شده بود. حکم سنگسار او بعد از ابراز انزجار بین المللی متوقف شد. ولی هنوز نا مشخص است که آیا اعدام او به اشکال دیگر انجام خواهد گرفت یا نه.

بعد از آن مریم قربانزاده یک زن 25 سالة باردار و آذر بکری 19 ساله به خاطر اتهامات مشابهی به سنگسار محکوم شده اند.

اگر چه هیچ شکی نیست که تهدید اتمی ایران و حمایت مستمر رهبران آن از تروریسم بزرگترین تهدید علیه صلح بین المللی است, ولی واقعیت این است که این مردم ایران هستند که بیش از همه به خاطر اعمال رهبران دیکتاتور آن کشور زجر میکشند.

هفته ها و ماه های اخیر یک روز بدون اخبار اعدام و شکنجه و بربریت بیشتر علیه مردمی که 30 سال است متحمل چنین فشارهایی بدست یکی از وحشی ترین رژیم ها جهان شده اند نگذشته است.

همزمان با صدور این احکام سنگسار, یک مرد جوان نیز اخیرا به خاطر جرمی که درزمان طفولیت مرتکب شده بود به اعدام محکوم شده است. هیچ شکی نیست که همه ما باید آنچه را که میتوانیم جهت کمک به مردم ایران برای رهایی از شر این رهبران قرون وسطایی انجام دهیم.

اقدامات شورای امنیت سازمان ملل متحد برای اعمال تحریمهای سخت تر علیه ایران در ماه گذشته در حالیکه تهران به خودداری از اجرای خواست جامعه بین المللی در رابطه با برنامه اتمی اش ادامه میدهد توجیه پذیر است. ادامة این تحریمها با اعمال تحریمهای یک جانبه از سوی پرزیدنت اوباما برای رویارویی مستقیم با تهدیدات ایران همراه بود.

اگر چه جامعة بین المللی نیاز به مقابله موثرتر با تهدیدات اتمی ایران را به رسمیت شناخته, با اینحال نتوانسته از خواسته های دمکراتیک مردم ایران و جنبش آپوزیسیون آن حمایت کند. من سالیان است که از مبارزة مردم ایران برای دمکراسی و آزادی حمایت کرده و در صف مقدم آن بوده ام. برای من مشخص شده تنها راه رو به جلو حمایت از ایرانیانی است که برای دمکراسی و آزادی در سرزمین خود مبارزه میکنند. طی سال گذشته یک جنبش گسترده ”انقلاب سبز” در سراسر ایران در جریان بوده و این باید به منزلة چراغ سبزی به جامعه بین المللی برای حمایت از مبارزه مردم ایران برای دمکراسی تلقی میشد.

واقعیت این است که ما خیلی کم کار کرده ایم.
بدنبال انتخابات قلابی ریاست جمهوری در ایران اعتراضات گسترده مانند آتشی مهارنشدنی طی 12 ماه گذشته در سراسر ایران زبانه کشیده است.

بزرگترین گروه آپوزیسون, سازمان مجاهدین خلق ایران نقشی رهبری کننده در این اعتراضات داشته است. این سازمان از حمایت چشمگیر میان ایرانیان و تبعیدیان و پارلمانترهای بسیاری از کشورها برخوردار است.

سازمان مجاهدین خلق یک کارزار طولانی و صادقانه را برای تحقق دمکراسی در ایران به پیش برده است. تنها یک ماه قبل تظاهراتی در حمایت از سازمان مجاهدین خلق در حومه پاریس برگزار شد که در آن صد هزار نفر همراه با سنگین وزنهای سیاسی مانند خوزه ماریا ازنار نخست وزیر اسبق اسپانیا و جان بولتن سفیر سابق آمریکا در سازمان ملل که هر دو برای ابراز حمایت از سازمان مجاهدین خلق و تحقق دمکراسی در ایران در آن شرکت کرده بودند.

سازمان مجاهدین خلق اگر چه از حمایت گسترده در سراسر جهان برخوردار است ولی مقر اصلی آن درکمپ اشرف در عراق است, جاییکه 3400 تن از اعضا و هواداران این گروه مستقر هستند. از این مقر آنها پیام دمکراسی و آزادی را به جوانان ایران میپراکنند. و در عین حال به کسانیکه از تهدیدات رژیم گریخته اند پناه میدهند.

بعد از اشغال عراق در سال 2003 کمپ اشرف برای سالیان در مقابل تهدیدات رژیم ایران توسط نیروهای آمریکایی که در عراق مستقر بودند محافظت میشد. اکنون در حالیکه ایالات متحده به دنبال تحقق عقب نشینی از عراق است, به نظر میرسد که جامعه بین المللی که صحبت از حمایت خواستهای مردم ایران میکند از اینکه بزرگترین گروه مخالف ایران را در برابر گرگها رها کند ابایی ندارد. بدتر اینکه بسیاری از رهبران کنونی عراق با ایران هم پیمان هستند.

ما یک وظیفة ویژه داریم که از کسانیکه با به خطر انداختن جان خود به پیشبرد آرمان آزادی در ایران کمک کرده اند حمایت کنیم, و جهان باید نسبت به خطری که متوجه ساکنان کمپ اشرف است بیدار شود. بسیار مهم است که نیروهای آمریکایی که هنوز در عراق حضور دارند امنیت 3400 عضو سازمان مجاهدین خلق ایران مستقر در کمپ اشرف را تضمیمن کنند. این یک وظیفة اخلاقی و قانونی ایالات متحده در شرایط موجود است.

با اینحال این وظیفه تنها بعهده ارتش ایالات متحده نیست. بر اسال قوانین بین المللی تمامی کشورها وظیفة حفاظت از ساکنان کمپ اشرف را برعهد دارند. اگر چه این مشخص است که همة کشورها در عراق حضور ندارند. این سازمان ملل است که حضور دارد و از طریق این حضور و بطور خاص تر از طریق حضور ارگان همیاری سازمان ملل درعراق (یونامی) است که هر کشوری باید بر حفاظت ایرانیان کمپ اشرف پای فشاری کند.

طی ماه های اخیر به رژیم ایران از طریق نیروهای عراقی اجازه داده شده که اعضای وزارت اطلاعات آن بطور مستمر در خارج از کمپ ساکنان آنرا به شکنجه و کشتار تهدید کنند. این شکنجة روحی همزمان با ممانعت مقامات عراقی از دست یابی ساکنان کمپ به نیازهای ضروری مانند غذا, دارو, و دسترسی به دکتر و وکیل همراه بوده است.

محاصر اعمال شده علیه کمپ اشرف همراه بوده با فشار های غیر قابل تحمل علیه ساکنان آن.
ایالات متحده, بریتانیا و یونامی باید مسؤلیت دفاع از این گروه غیر نظامی را علیه رژیم منفور ایران بعهده بگیرند.این نه تنها وظیفه ماست بلکه یک پیام واضح به مردم ایران مبنی بر اینکه ما از خواسته های دمکراتیک شان حمایت میکنیم نیز میفرستد.
بطور ساده, ما باید برای در امان ماندن از تهدیدات رژیم ایران و کمک تحقق دمکراسی و آزادی برای مردمی که سالیان است زجر کشیده اند, در کنار مردم ایران قرار بگیریم.