دمیترو کولبا - وزیر خارجه اوکراین ۲۰۲۴-۲۰۲۰
دمیترو کولبا - معاون نخستوزیر اوکراین در امور اروپایی و یورو-آتلانتیک ۲۰۲۰-۲۰۱۹
میخواهم بدانید در همین لحظه که ما اینجا با هم سخن میگوییم، من پیامهایی در شبکههای اجتماعی از سوی شهروندان اوکراینی دریافت کردهام که تمایل داشتند به این گردهمایی بپیوندند و از آرمان مردم ایران حمایت کنند.
آنها برای من نوشتند که از این اتفاق شوکه شدهاند، زیرا آنچه رخ داد چیزی بود که هرگز انتظار نداشتند در فرانسه برای کسانی اتفاق بیفتد که از ارزشهای پایهایِ این کشور، یعنی دموکراسی و آزادی، دفاع میکنند.
بنابراین، لطفاً بدانید که مردم اوکراین در کنار تمام کسانی میایستند که در سرزمین خود از دموکراسی، آزادی و رهایی دفاع میکنند.
خانم رئیسجمهور، مانند بسیاری از شخصیتهای تراز اول حاضر در این جمع، این افتخار را داشتهام که در طول دوران فعالیت حرفهیی خود، عملکرد رهبران متعددی را در جهان از نزدیک مشاهده کرده و با آنان تعامل داشته باشم. میخواهم بگویم هر چند ما پیش از این هرگز با یکدیگر ملاقات نکرده بودیم، اما سخنرانی شما، کلام شما و شور و اشتیاقِ همراه با احساساتتان، یکی از عمیقترین و قویترین تأثیراتی بود که تا بهحال پذیرفتهام. مردم عزیز ایران، شما خوشاقبال هستید که چنین رهبری دارید.
شش روز پیش، من در خانهام در کییف بودم. همین دیشب به اینجا رسیدم من نیز مانند شما، بهخوبی طعمِ مورد حمله قرار گرفتن، کشته شدن و ویرانی به دست رژیمی را که امروز چنگال خود را بر گرده مردم ایران فشرده است، میفهمم. من در درد و رنج شما شریکم و درک میکنم که چه روزهای سختی را پشت سر میگذارید.
مخالفت و ایستادگی در برابر رژیمی که فریب میدهد، تهدید میکند، میکشد، شکنجه میکند و در انجام این کارها هیچ مرز اخلاقی نمیشناسد، هرگز و در هیچ برههای از تاریخ بشر آسان نبوده است.
اما در هیچ کجای تاریخ، در کل تاریخ بشریت، عمر این رژیمها از عمر مردمی که با آنها مبارزه میکنند طولانیتر نبوده است. در هیچ کجا؛ چنین نمونهیی وجود ندارد. رژیمها نابود میشوند و ملتها پیروز میگردند، و آرمان شما نیز همین سرنوشت را خواهد داشت.
من بهعنوان یک اوکراینی، معنای ایستادن زیر پرچم آزادی را میفهمم: «اوکراین آزاد، ایران آزاد». حضور روی این صحنه برای من بسیار ملموس و طبیعی است.
نیاکان ما با نظام سلطنتی مخالفت کردند. و هیچکس، هیچکس باور نداشت که ما، یعنی مردم، پیروز خواهیم شد؛ چرا که ما در برابر یک ماشین سرکوب ایستاده بودیم و ماشین سرکوب دیگری نیز در پشت آن قرار داشت، اما چهار ماه بعد، انقلاب پیروز شد. مردم پیروز شدند، زیرا هیچچیز نمیتواند مانع آزادی شود.
و در سال ۲۰۲۲، در آستانه تهاجم روسیه، حتی یک پایتخت در سراسر جهان وجود نداشت که باور داشته باشد اوکراین در برابر این تهاجم همهجانبه دوام خواهد آورد. به آن فکر کنید، حتی یک پایتخت!
بهترین تحلیلگران، برجستهترین نظریهپردازان سیاست خارجی، زبدهترین دیپلماتها و مأموران اطلاعاتی روزها را میشمردند و تنها بر سر تعداد روزهایی که اوکراین دوام خواهد آورد، اختلافنظر داشتند. هیچکس شانسی برای ما قائل نبود، زیرا از نظر آنها، ما اساساً محکوم به شکست بودیم.
اما مردم اوکراین در برابر تمام این مردان بهاصطلاح باهوش، روشنفکر و قدرتمند که هیچ شانسی برای ما قائل نبودند ایستادند؛ درست همانگونه که شما امروز در برابر همان افرادی که هیچ شانسی برایتان قائل نیستند، ایستادگی میکنید.
باور داشته باشید، متعهد بمانید و مصمم باشید. و مهمترین واژه در این سه ضلع، «باور» است؛ چرا که اگر شما به خودتان باور نداشته باشید، هیچکس دیگری شما را باور نخواهد کرد.
و بهمحض اینکه پیروزیهای شما آغاز شود، دعوتنامههای مقامات را برای برگزاری تجمع خواهید دید؛ همان مقاماتی که پیشتر برگزاری تجمع را ممنوع کرده بودند. چهرههای بیشتری را خواهید دید که به شما میپیوندند. اما من مطمئنم که شما همیشه کسانی را که در آغاز راه در کنار شما ایستادند به یاد خواهید داشت، چرا که آنها ارزشمندترین دوستان شما هستند.
با نگاهی به این جمعیت حاضر، میخواهم گواهی دهم که شما واقعاً دوستانی واقعی دارید. من به یکی از شعارهایی که سر میدادید گوش میکردم و اگر ترجمه آن درست بوده باشد، این کلمات را شنیدم: «تا به آخر ایستادهایم و تسلیم نمیشویم».
بگذارید این را به شما بگویم. وقتی جنگ آغاز شد، هیچکس روی ما شرطبندی نمیکرد؛ همه فقط نظارهگر تلاش ما برای بقا بودند. من بهعنوان وزیر امور خارجه کشوری در حال جنگ، با خود میگفتم: «تو در سرنوشت این کشور و مردمی که بهنمایندگی از آنها سخن میگویی شریک خواهی بود؛ اما در پایان، همهچیز درست خواهد شد و اگر هنوز درست نشده، پس این پایان ماجرا نیست».
من تعهد و عزم راسخ شما را ستایش میکنم، اما فراتر از هر چیز، عشق شما به میهنتان را میستایم. استوار بمانید و پیروز شوید. سپاسگزارم.
گردهمایی جهانی ایران آزاد در پاریس -۳۰خرداد ۱۴۰۵
کارستن مولر-رئیس کمیسیون قضایی مجلس فدرال آلمان
خانم مریم رجوی عزیز، عالیجنابان، همکاران گرامی و دوستان عزیز در جنبش آزادیخواهی مردم ایران.
در حالی که ما در اینجا گردهم آمدهایم، در تهران شرایط دیگری در جریان است. در آنجا، آخوندها ماشین تبلیغاتی خود را به راه انداختهاند؛ کاری که هرگاه قافیه بر آنها تنگ میشود و در تنگنا قرار میگیرند، تکرار میکنند. آنها میخواهند جهان را به این باور برسانند که رژیمی قدرتمند هستند. اما حقیقت کاملاً برعکس است. زیرا اگر بپرسیم معیار واقعی برای سنجش قدرت یک حکومت چیست؟ پاسخ این است: پیوند و دلبستگی مردم به کشور و حکومتشان است. دوستان عزیز، اگر از نزدیک و با دقت نگاه کنیم، به این واقعیت پی میبریم: امروز در ایران تحت حاکمیت ملایان، همچنان شاهد شکنجه، اعدام، سانسور، قیممآبی، تحقیر و خانمها و آقایان، هراسی بسیار بزرگ هستیم. چرا که در غیراین صورت، چگونه میتوان این حجم انبوه از اعدامهای سالانه را توجیه کرد؟ ایران در صدر جدول آمار اعدامها در جهان قرار دارد.
این نشانهٔ قدرت نیست، بلکه نشانی از انسانستیزی، رذالت و ضعف مفرط است.
خانمها و آقایان، ما چه درسی باید از این ماجرا بگیریم؟ ما باید از مبارزه برای آزادی حمایت کنیم. ما باید از کسانی که با به خطر انداختن جان خود، برای باورهایشان به خیابانها میآیند حمایت کنیم؛ درست همانطور که مجاهدین خلق انجام میدهند، کسانی که در طول بیش از ۶۰ سال گذشته، بهای سنگینی با خون خود در راه مبارزه برای آزادی، دموکراسی و برابری پرداختهاند. اینها ارزشهای مشترک ما هستند که ما را به یکدیگر پیوند میدهند، آن هم فراتر از مرزهای جناحبندیهای سیاسی. وقتی به اطراف نگاه میکنم و به دوستانم که از آلمان آمدهاند مینگرم، میبینم که این حمایت تنها به یک حزب سیاسی محدود نمیشود، بلکه طیف گستردهیی از احزاب دموکراتیک آلمان را در بر میگیرد. این امر فراتر از جریانهای سیاسی است و همین موضوع قدرت ما را نشان میدهد.
خانمها و آقایان، ما نباید آنچه را که امروز در ایران رخ میدهد بهسادگی بپذیریم و همچنان به سیاست مماشات ادامه دهیم. همانطور که بهدرستی گفته شد، مماشات هرگز به موفقیت منجر نشده است. اروپا دیگر نباید در قبال حوادث ایران سکوت اختیار کند و چشم خود را ببندد.
خانمها و آقایان، دغدغه مشترکی که همه ما را به هم پیوند میدهد، آرزوی قلبی ما برای یک ایران دموکراتیک است. خانم مریم رجوی یک طرح ۱۰ مادهای ارائه دادهاند؛ طرحی که هر انسان آزادیخواهی میتواند آن را امضا کند. پس بیایید دوستان عزیز، این کار را با هم انجام دهیم.
در پایان، میخواهم چند کلمهای درباره آنچه امروز از سوی مقامات فرانسوی به ما ابلاغ شد، بگویم. منظور من تصمیمات قضایی نیست؛ چرا که در شأن سیاستمداران نیست که از دادگاههای مستقل انتقاد کنند. اما آنچه مجاز است، انتقاد از تصمیمات اداری و دولتی است. صراحتاً بگویم، تصمیمی که در اینجا اتخاذ شد، یعنی لغو یک تظاهرات باشکوه برای آزادی، مرا کاملاً بهتزده و مبهوت کرده است.
نتیجه این تصمیم چیست؟ نتیجهاش در عمل این است که میگویند: ما در اینجا، در پاریس، نمیخواهیم مردم برای آزادی به خیابانها بیایند؛ آن هم درست در پاریس! این تصمیم همه ما را شوکه کرده است. من به این جمع نگاه میکنم و میخواهم صمیمانهترین درودها و خوشامدگوییها را به دوستانمان در اشرف۳ نیز بفرستم. کارهایی که شما در آنجا انجام میدهید شگفتانگیز است. من این افتخار را داشتم که چند ماه پیش از شما بازدید کنم. بگذارید با صدای بلند بگویم: شما هرگز فراموش نشدهاید.
و فراتر از همه، بیایید خطاب به دولتهای کشورهای اروپایی یک چیز را با صدای بلند فریاد بزنیم: خود را به آلت دست رژیم جنایتکار ملایان تبدیل نکنید!
با ممنوع کردن تظاهرات ایرانیان آزادیخواه، خود را به آلت دست آنها تبدیل نکنید. با ارسال سلاح و تجهیزات دیگر، به همدست آنها بدل نشوید. توسعه و اشاعه تسلیحات غیرقابلقبول است. در کنار آزادی بایستید، در کنار ایرانیان آزادیخواه قرار بگیرید. این وظیفه ماست. شما تنها نیستید.
مارتین پاتسلت – معاون کمیته آلمانی همبستگی برای ایران آزاد، نماینده پیشین پارلمان فدرال
خانم رئیسجمهور رجوی، مایلم در پایان چند کلمه کاملاً شخصی با شما در میان بگذارم.
از صمیم قلب از شما سپاسگزارم که با قطعیت با هر گونه مداخله نظامی در ایران مخالفت کردید.
زمانی من فکر میکردم کهای کاش آمریکاییها این رژیم را از بین ببرند. اما اشتباه میکردم؛ حق با شما بود.
و شما بر موضع خود پایدار ماندید و به نظر من، با این کار عشق و دلسوزی خود را نسبت به مردمتان ثابت کردید.
شما نمیخواهید مردم ایران بهخاطر وجود چنین نظام هولناک و وحشتناکی خون بدهند. آنها همین حالا هم به اندازه کافی رنج و خون دادهاند. شما از این موضع دفاع کردید. از شما سپاسگزارم.
