مصاحبهٔ سیمای آزادی
با امانوئل زینگریس عضو کمیسیون خارجی پارلمان لیتوانی
دربارهٔ اهدای جایزه مگنیتسکی
به محمدجواد وفایی‌ثانی زندانی سیاسی زیر اعدام
امانوئل زینگریس
من ۹ بار به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان انتخاب شده‌ام
و گزارشگر مدافعان حقوق بشر در مجمع پارلمانی شورای اروپا بوده‌ام
اما این پرونده به نمادی برای تمام موارد نقض حقوق‌بشر تبدیل شد
و در تمام عمرم هرگز چنین چیزی نشنیده بودم
این پرونده ایرانی به شماره یک تبدیل شد
چرا که این پرونده قوی‌ترین و قهرمانانه‌ترین درخواست
از زندان بود
این یک جایزه بسیار معتبر است
احتمالاً شماره یک پس از جایزه نوبل
برندگان این جایزه توسط کمیته‌یی در سطح جهانی
و با دقت بسیار زیاد انتخاب می‌شود
اول از همه، من یکی از مبتکران قانون مگنیتسکی در پارلمان ملی لیتوانی بودم که ۱۲سال پیش تصویب شد.
و این قانون به قانونی برای همه زندانیان جهان، زندانیان سیاسی و کسانی تبدیل شد که به‌خاطر دیدگاههای سیاسی‌شان در سراسر جهان شکنجه می‌شوند. بنابراین، این یک جایزه بسیار معتبر است؛ احتمالاً شماره یک پس از جایزه نوبل؛ و برترین چهره‌های سیاسی که جان خود را برای آزادی و دموکراسی به‌خطر می‌اندازند، این جایزه را دریافت می‌کنند. برندگان این جایزه توسط کمیته‌یی متشکل از افراد در سطح جهانی، با دقت بسیار زیادی انتخاب می‌شود. بنابراین، جلب توجه به این وضعیت، وضعیت وحشتناک حقوق‌بشر در ایران، هزاران انسان بی‌گناه کشته شده در زندانهای ایران، هزاران و هزاران نفر، چهره قهرمان بوکس ایران، او به نمادی از همه زندانیان، همه سرکوب‌های غیرقانونی این حکومت غاصب در تهران تبدیل شد؛ این رژیم به نمادی از سرکوب علیه هر نوع مخالف در ایران تبدیل شده است.
و انتخاب احتمالاً زندانی شماره یک، قهرمان بوکس ایران، بسیار نمادین بود. مردم (روز پنجشنبه) به‌واقع میخکوب شده بودند، صدها نفر، چهره‌های برجسته حقوق‌بشر، مبارزان آزادی در سالن، زمانی که نامه و فریاد از عمق زندان، زندان وحشتناک برای تحقیر مردم ایران اعلام شد، میخکوب شدند. زندانی که شرایط آن وحشتناک است، محیطی که بر اساس نقض اصول حقوق‌بشر و شخصیت، بسیار وحشتناک است. در واقع، این فراخوانی تاریخی برای آزادی و رهایی مردم ایران از این وضعیت وحشتناک بود که در آن زنان ایرانی، نسل جوان ایرانی و همه اقلیت‌های ایرانی هیچ حقی برای دفاع از یکپارچگی اخلاقی خود ندارند. می‌دانید، همسایگان من به‌واقع میخکوب شده بودند.
همه افراد با چنان دقتی گوش می‌دادند که برخی حتی گریه می‌کردند، پس از این‌که این نامه طولانی توسط نماینده اپوزیسیون ایران با دقت خوانده شد. نه جنگ علیه آخوندها از بیرون، بلکه وضعیت درون ایران باید تمرکز ما باشد؛ یعنی نه تنها مسأله هسته‌یی که توسط رژیم آخوندها ایجاد شده است و این رژیم دیوانه می‌تواند سلاحهای هسته‌یی داشته باشد، بلکه رنج مردم ایران، مردم بزرگ ایران که میراث هزاران سال فرهنگ را دارند و از اروپایی‌ها یا آمریکایی‌ها کمتر تحصیل کرده نیستند، بلکه گاهی اوقات تحصیل کرده‌ترند.
این پرونده ایرانی به شماره یک تبدیل شد، چرا که این پرونده قوی‌ترین و قهرمانانه‌ترین درخواست از زندان بود. افراد دیگری روی صحنه معرفی شدند، اما این پرونده مانند یک صدای عمیق و فریادی از زندان بود، از سوی شخصیتی که
هم‌چنان در انتظار اجرای حکم در صف اعدام است. این فرد به‌قدر کافی شجاعت دارد که بگوید، حتی با بدتر کردن وضعیت خود، از همه بخواهد که به مبارزه برای آزادی مردم آزادیخواه ایران ادامه دهند. این بسیار تأثیرگذار و بسیار تکان‌دهنده بود و هر قلبی در سالن را به‌درد می‌آورد. من ۹ بار به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان انتخاب شده‌ام و در چهار سال گذشته گزارشگر کل مدافعان حقوق‌بشر در مجمع پارلمانی شورای اروپا بوده‌ام اما این پرونده به نمادی برای تمام موارد نقض حقوق‌بشر پایه‌یی تبدیل شد؛ حقوق‌بشری که باید در ذهن داشته باشیم و به آن فکر کنیم.
این یک دادخواهی و ندای تاریخی بود. احتمالاً در تمام عمرم هرگز چنین چیزی نشنیده بودم؛ من عضوی از جنبش دموکراتیکمان بودم و از امضاکنندگان بیانیه استقلال کشورم هستم، اما هرگز در زندگی‌ام ندیده بودم که صدایی از اعماق جهنم زندان این آخوندهای قرون وسطایی، رژیمی که بر ایران تحمیل شده، برآید و بگوید: نه، متأسفم. من نمی‌پذیرم. نمی‌پذیرم که برده باشم، نمی‌پذیرم که در بند باشم. من بر این باورم که هر شهروند ایرانی حق دارد آزادانه نفس بکشد، به‌خاطر عقیده‌اش مجازات نشود و طبق موازین دموکراتیک حق انتخاب آزاد داشته باشد.
این صحنه شبیه به تراژدی‌های یونان باستان بود. ما هرگز ندیده بودیم که در یک مراسم اعطای جایزه، انسانی که سرنوشتش به تصمیم دادگاه برای باز بینی یا عدم باز بینی حکم اعدام وابسته است، بدون اعتنا به نتیجه آن بگوید، دوستان، ما باید بر ایران تمرکز کنیم. باید تلاش کنیم مردم ایران آزاد شوند. ما باید بر مبنای حقوق این ملت بزرگ، ۹۲میلیون انسانی که باید از این زندان آزاد شوند، عمل کنیم.
او را آزاد کنید! او را رها کنید، بکوشید بر پرونده‌اش متمرکز شوید، بگذارید آزاد شود، بگذارید رهایی یابد! و تمنا دارم از هر کسی که صدای ما را می‌شنود: بیایید به اعتراض و اعمال فشار بر حکومت تهران تشویق و ترغیب کنیم تا او را آزاد کنند.
معتقدم در هر دیداری که با حکومت تهران صورت می‌گیرد صرف‌نظر از احکام و قوانین غیرقانونی‌اش در تهران در هر دیداری میان اتحادیه اروپا یا به‌اصطلاح متحدان ما در جهان دموکراتیک با مقامات ایرانی، مطالبه نخست باید توقف این روند وحشتناک و باور نکردنیِ احکام اعدام باشد. استفاده از مجازات مرگ در هزاران پرونده، عملاً هر گونه امکان گفتگو با هر دولت دموکراتیکی را از میان برده است.
ما در اتحادیه اروپا، و البته در مجمع پارلمانی شورای اروپا، تلاش خواهیم کرد، این قاعده را پایه‌گذاری کنیم که در هر جلسه‌یی میان مقامات اتحادیه اروپا و متحدان دموکراسی در جهان با مقامات ایران، بحث لزوماً با مطالبه توقف این کشتارهای غیرقانونی علیه مخالفان در ایران آغاز شود.
بنابراین، این موضوع باید به مسأله شماره یک تبدیل شود؛ نه تنها موضوع تنگه هرمز یا نفت و گاز و نه فقط مناقشات نظامی کنونی، بلکه مسأله رهایی از این مجازات‌های غیرقانونی اعدام که هر روزه برای مقاصد سیاسی به‌کار گرفته می‌شوند.
ما از تمام سطوح و از تمام دولتها خواهیم خواست که سوءاستفاده از مجازات اعدام و سرکوب گسترده در ایران را به‌عنوان اولویت نخست مطرح کنند. برای ما تنها نفت اهمیت ندارد، بلکه جان انسان‌ها مهم است. جان انسان‌ها اولویت نخست است. و ما می‌دانیم اگر حکومت ایران از این ابزار مرگبار برای حذف مخالفانش استفاده می‌کند، به‌جای هر مخالفی که حذف شود و به‌جای هر مبارز راه آزادی که از میان برود، بلافاصله ۱۰، ۲۰، یا ۳۰ نفر دیگر پاسخ خواهند داد. این، غیرقانونی‌ترین و به‌گونه‌یی بی‌سابقه، احمقانه‌ترین روش برای سرکوب مردم خود است. چگونه می‌توانند مدعی نمایندگی مردم ایران باشند وقتی هم‌زمان اقدام به کشتار جمعی همین مردم می‌کنند؟ نامشروع بودن رژیم حاکم بر تهران روزبه‌روز آشکارتر می‌شود؛ در شرایطی که روزانه دهها و صدها نفر هدف کشتارهای غیرقانونی قرار می‌گیرند. این چرخه احکام اعدام باید برچیده شود.
این دیدگاه ماست و در آینده‌ای بسیار نزدیک، فقط مایلم مجدداً تکرار کنم، نه نفت، نه گاز و نه تنگه هرمز، بلکه اوضاع داخلی ایران، شکنجه این مردم شریف، فرهیخته و در سطح جهانی و کشتار بهترین فرزندان ایران، بر روی میز مذاکره هر دولتی در جهان دموکراتیک، به اولویت شماره یک تبدیل خواهد شد. متشکرم.
