نیوزویک  3 بهمن 88 - به قلم مینزین پی (Minxin Pei)- شما چطور کسی را که عادت به کولی گرفتن کرده, مجبور می کنید سهم خود را بدهد؟ این چالشی است که غرب اکنون در مورد چین با آن روبروست.
بعد از ظهور چین به عنوان یکی از کشورهای قدرتمند در دهه اخیر, بسیاری در غرب امیدوار بودند که چین با سهیم بودن در نظم بینالمللی کنونی, سازنده عمل کند تا موقعیت خود را حفظ کند.
مقامات ارشد آمریکا و اروپا دست به چاپلوسی, تملق و ریشخندکردن همتایان چینی زدهاند.…
در مورد تحریمها علیه ایران که یکی از اصلیترین عرضهکنندة انرژی به چین می باشد, پکن مکرراً از درخواست غرب برای اعمال تحریمهای سختتر علیه ایران جلوگیری کرده است.
چین به نظر می رسد که بسا بیشتر نگران منافع اقتصادی خود در ایران می باشد تا نگران پیامدهای فاجعهبار درگیری نظامی بر سر برنامة هستهیی تهران یا گسترش تسلیحات هستهیی در خاورمیانه.
متأسفانه, این استدلال درست نمی باشد. دولتی که بیش از 45 میلیارد دلار برای میزبانی المپیک هزینه می کند تا چهرة خود را بازسازی کند به سختی ادعای فقیر بودن می کند…
تعهد غرب به دمکراسی و حقوق بشر چیزی است که حزب کمونیست چین علناً آن را رد می کند. اقتدار آمریکا که سنگ بنای امنیت جهانی است, از سوی نخبگان چین,  به عنوان یک واقعیت ژئوپلیتیک و فاقد کمترین مشروعیت قانونی نگریسته می شود. به این دلیل است که پکن, حداقل با لفاظهگری, پیدایش یک “جهان چندقطبی“ را ترویج می کند.…
بنابراین, لفاظی و رفتار چین گویای دوگانگی شخصیت چین می باشد: چین از یک طرف از منافع نظم کنون جهان لذت می برد, از طرف دیگر حاضر نیست سهم خود را بپردازد.…
فشار در زمینة حقوق بشر نیز می تواند انباشته شود. چهرة چین به دلیل عدم همکاری پیرامون تغییرات جوی متحمل ضربه شده است. پکن بهتر است که حواسش باشد.
پی (Pei) استاد در رشتة حکومت در دانشکدة کلرمانت مککنا (Claremont McMenna) می باشد.