این مشکل هم با توافق معروف بین نمایندگان این سازمان و نمایندگان ارتش آمریکا با خلع‌سلاح این سازمان در مقابل تأمین امنیت ساکنان این قرارگاه و حفاظت از آنان پایان یافت، جایی که در این قرارگاه بیش از 3400نفر از جمله هزار زن ساکن می‌باشند. بعد از خلع‌سلاح این سازمان توسط نیروهای آمریکایی در سال 2003 در مقابل توافق بر حفاظتی که آمریکائیان با این سازمان امضا کرده‌بودند و بعد از پنج سال از حضور نیروهای آمریکایی حول این قرارگاه، نیروهای آمریکایی شروع به عقب‌نشینی دراماتیک از این قرارگاه به‌دنبال توافقنامه امنیتی که با دولت عراق امضا شد، کردند که اجازه شروع مرحله جدید یک درگیری بود که وارد آن شد، همانی که این سازمان از آغاز تأسیسش در سال 1965 به‌منظور سرنگون کردن رژیم شاه، وارد آن شده‌بود. ولی در این مرحله، این درگیری غیرکلاسیک بود به‌طوری که این سازمان از شدیدترین انواع محاصره پرقساوت و ظالمانه‌ای رنج برد که نیروهای عراقی تابع مستقیم دستورات دفتر نخست‌وزیری بر آن تحمیل کرده‌بودند، نخست‌وزیری که روابط ممتازی با حاکمان ایران، دشمنان حقیقی این سازمان برقرار می‌کردند. دولت عراق به نوبه خود با همکاری با رژیم ایران، تلاشهای برجسته‌ای برای از بین بردن عزم و اصرار این سازمان بر عدم تسلیم شدنش و تسلیم کردن گردنش به جلادانش به‌کار گرفت به‌طوری که علاوه بر جلوگیری از ورود دارو و غذا و سوخت و همه الزامات ضروری برای استمرار زندگی در این شهر، این سازمان وارد تجارب و مسیرهای بسیاری شد که خیلی از آنها هم‌چنان وجود دارد مثل تعدیهای مسلحانه و ورود اجباری به داخل این شهر محاصره شده و کشتن بسیاری از اعضای این سازمان، امری که نیروهای موجود داخل این قرارگاه را سست نکرد. همه این قساوت و محاصره ظالمانه جز این نبود که دولت و نیروهایش در اعمال اراده خود و اراده کسی که در پشت کارهایشان قرار داشت، شکست خورده‌بودند. این تصمیم بعد از سماجت و اصرار بی‌نظیر کوتاه نیامدن در هیچ یک از موضوعات عادلانه‌ای بود که اعضای این سازمان دارای آن بودند تا برای آنان صبرشان بر قساوت و وحشیگری را به ارمغان آورد که علیه آنان اعمال می‌شد و تا برایشان چند قطعنامه از جمله حکم 1431 کنگره آمریکا و قطعنامه دادگاه استیناف واشنگتن درباره غیرقانونی بودن ماندن این سازمان در لیست تروریستی را به‌عنوان متمم کارشان حاصل کند که میزان پشتیبانی مردم اروپا از این سازمان را توضیح می‌دهد. در مقابل و در یک بیانیه خطی که توسط اغلب پارلمانترهای اروپایی امضا شد، وزیر خارجه اتحادیه اروپا را به این فراخواندند که از سازمان ملل ‌متحد برای تأمین حفاظت فوری از اردوگاه اشرفی را تأمین کند که زیر محاصره قساوت‌باری است که دولت عراق اعمال کرده و از طرف دیگر بیش از پنج هزار شهردار در فرانسه از جمله اعضای سنا و شورای ملی و 13 رئیس منطقه از مناطق 26 گانه فرانسه شامل جمهوری فرانسه از حقوق مجاهدین شهر اشرف پشتیبانی کردند که سمبل آزادی و شرف مردم ایران است و خواهرخواندگی این شهر با 5000 شهر در فرانسه را اعلام نمودند و ظهر روز چهارشنبه 24/11/2010 در سالن منطقه یک پاریس، فرانسوا لوغاره رئیس شهرداری این منطقه لایحه بیانیه 5000 شهردار در فرانسه و اوراق امضا شده توسط آنان را به خانم مریم رجوی رئیس‌جمهور منتخب مقاومت ایران تقدیم نمود. شهرداران در بیانیه‌ای که امضای آنان را داشت، خواستار یادآوری به دولت عراق شدند که 3400 پناهنده در قرارگاه اشرف هستند که مطابق توافقنامه چهارم ژنو از نظر قانونی مورد حفاظت می‌باشند و در آن از دبیرکل سازمان ملل ‌متحد و یونامی و نماینده ویژه سازمان ملل ‌متحد در عراق و کمیساریای عالی سازمان ملل ‌متحد در حقوق‌بشر وابسته به سازمان ملل ‌متحد خواستار تأکید روی موقعیت حقوقی ساکنان اشرف به اعتبار این شدند که به موجب توافقنامه چهارم ژنو افرادی حفاظت‌ شده می‌باشند و خواستار اعلام ممنوعیت هرگونه انتقال اجباری آنان داخل عراق و انجام هرگونه کارهای خشن علیه آنان شدند و این‌که تیم نظارت وابسته به یونامی در اشرف حضور داشته‌باشد و برای برطرف کردن محاصره اردوگاه اشرف و لغو احکام ظالمانه بازداشت آنان کار کند و در آن دولت فرانسه را به‌کار برای آن چه در بیانیه صادر شده در سال گذشته توسط 2172 شهردار فراخواندند که در آن با دعوت از سازمان ملل ‌متحد برای التزام به تعهداتش، از شهر اشرف پشتیبانی کرده‌بودند و هم‌چنین از آمریکا خواستار حذف نام این سازمان از لیست تروریستی و تضمین حفاظت از ساکنان شهر اشرف شدند.