آخرین اظهارات محمود احمدی نژاد موید قصد ایران مبنی بر به چالش طلبیدن جامعه بین المللی است و علائم بروز قریب الوقوع یک بحران جدید با تهران است.

سرمقاله فیگارو 19 بهمن 88 به قلم پییر روسلین
آخرین اظهارات محمود احمدی نژاد موید قصد ایران مبنی بر به چالش طلبیدن جامعه بین المللی است و علائم بروز قریب الوقوع یک بحران جدید با تهران است. رئیس جمهور ایران دیروز اعلام کرد که جمهوری اسلامی به غنی سازی اورانیوم درحد 20 درصد مبادرت خواهد کرد و این نقطه توقفی بود به اظهارت آشتیجویانه ای که برخی از مسئولان ایران اخیرا اظهار داشته بودند. آخرین طرح پیشنهادی در مورد غنی سازی اورنیوم ایران در خارج از کشور در ماه نوامبر گذشته رد شد. ولی همین جمعه هفته قبل، وزیر امور خارجه ایران، منوچهر متکی، اینطور وانمود میکرد که هنوز به احتمال به اجرا گذاشته شدن این طرح اعتقاد دارد.
2 احتمال وجود دارد: یا اینکه یک توافق همچنان امکانپذیر است و اظهارات احمدی نژاد هدفشان اعمال فشار بر روی غربیها بوده است؛ و یا اینکه ایران از هرگونه کوتاه آمدن خودداری میورزد و اظهارات جسته و گریخته مسئولان آن کشور هدفشان به تعویق انداختن تصمیمات در مورد تشدید مجازاتهاست.
تحولات اخیر در بحران ایران بیشتر فرضیه دوم را تقویت میکنند. در این صورت، این به چالش طلبیدن جدید از جانب ایران قاعدتا باید بحثهایی که در شورای امنیت سازمان ملل در مورد به اجرا گذاشتن مجازاتها بر علیه ایران در حال تدارک است را تسریع بکند.
پس از 3 سری مجازاتهایی که به اجرا گذاشته شده اند، در این پرونده 4 تحول مهم وجود داشته است :
ـ سیاست دست دراز شده که بارک اوباما در اولین سال ریاست جمهوریش آن را دنبال کرده بود نشان داد این ایران است که از گفتگو خودداری میورزد.   
ـ یک کارخانه مخفی غنی سازی در نزدیکی شهر مقدس قم که خبر وجود آن در سپتامبر گذشته فاش شد شک و تردیدها در مورد برنامه هسته ای ایران را افزایش داد.
ـ جنبش اعتراضی که در اثر تقلبات در نتایج انتخابات ریاست جمهوری ژوئن سال گذشته به راه افتاد رژیم را شکنندهتر و سرسختتر کرده است. سوالی که اکنون مطرح است این است که چطور میتوان به اپوزیسیون کمک کرد؟
ـ در زمینه دیپلماتیک، اکنون چین جایگزین روسیه شده و در حال حاضر قدرتی که بیشترین طرفداری را از نظریه های ایران می کند چین است. 
بعید است که مجازاتها قادر باشند رفتار رژیمی همچون رژیمی که بر ایران حاکم است را تغییر بدهند. ولی جامعه جهانی راه حل معتبر دیگری در اختیار ندارد. جامه جهانی نمیتواند یک تماشاچی باقی بماند. گرچه به اجرا گذاشتن یک سری تدابیر لازم است ولی این تدابیر نباید به مردم ایران آسیب برسانند و باید مسئولان سرکوب که همان مسئولان برنامه هسته ای آن کشور هستند را هدف قرار بدهند.