واشینگتن پست – 23 بهمن 88-  ویلیام کریستول
معاون رئیس جمهور جو بایدن قبل از اینکه مخالف جنگ عراق بشود,  موافق آن بود و قبل از اینکه با نگاهی به پشت سر تصمیم بگیرد افزایش نیرو کارائی دارد,  تبلیغ میکرد افزایش نیرو هرگز کارائی نخواهد داشت , وی شب چهارشنبه به لری کینگ گفت :
” من در باره عراق بسیار خوش بین هستم. منظورم این است که چه بسا عراق میتواند یکی از بزرگترین موفقیت های دولت فعلی آمریکا باشد. شما در پایان تابستان امسال شاهد بازگشت نزدیک به 90 هزار سرباز آمریکایی به کشور خود خواهید بود. شما شاهد یک دولت با ثبات در عراق خواهید بود دولتی که  به سمت یک دولت نمونه پیش می رود...... ...... من از مشاهده اینکه چگونه آنها تصمیم گرفتهاند تا از روند سیاسی به جای توسل به سلاح برای حل وفصل اختلافات خود  استفاده نمایند شگفت زده بودهام”.
عراق ”یکی از بزرگترین موفقیت های دولت فعلی آمریکا میباشد” ؟ خوب, هر لنگرگاهی در طوفان سیاسی......حتی اگر به مفهوم استفاده از اعتبار موفقیتهای کسب شده ناشی از سیاستهای دولت قبلی باشد, سیاستهائی که شما مخالف آن بودید. علاوه بر این در سیاست موفقیت حاصل خیلی از پیش کسوتها است. و اگر این,  به این مفهوم است که دولت اوباما محتاط است تا در چند سال آینده موفقیتهای کسب شده توسط  نیروهای امریکائی در عراق را به هدر ندهد خوب است.
لری کینگ بعد از این با شیوه خاص خودش از جو بایدن در مورد ایران پرسید : ” ایران , اتمی ... ..نگرانی؟”, بایدن آن را تائید کرد, بله , ایران  ”یک نگرانی است . یک نگرانی واقعی, نه یک نگرانی فوری به این مفهوم که چیزی فردا و یا در چشمانداز نزدیک میتواند اتفاق بیفتد. امری که بیشتر از همه چیز مرا در رابطه با ایران نگران میکند, اگر آنها این مسیر تسلیحات اتمی را ادامه داده و موفق به کسب حتی مقدار کمی از این قابلیت بشوند, در این صورت من نگران هستم که این باعث چه چیزی میشود...., وشما خاورمیانه را میشناسید, این ( مساله ) چه فشاری را روی عربستان خواهد آورد , روی مصر , روی ترکیه و بقیه. بدست آوردن تسلیحات اتمی .... این بسیار بیثبات کننده خواهد بود”
این مساله را کناری بگذارید که بیشتر از اینکه نگران مشکل فوری مبنی بر کسب قابلیت تسلیحات اتمی توسط رژیم ایران باشیم , نگران دیگر کشورهایی باشیم که در واکنش به مساله ایران در آینده تسلیحات اتمی بدست بیاورند.
همچنین این مساله را نیز که,  بایدن نمیتواند بخودش زحمت اظهار نظری در رابطه با اعلام همبستگی با تظاهرکنندگانی که در روز بعد به خیابانهای تهران خواهند آمد بدهد را کنار بگذارید.
چیز زننده این است که : الف) حتی بایدن به نظر میرسد این مساله را تشخیص میدهد که در صورتیکه رژیم فعلی در ایران اتمی شود,  مشکلی خواهد بود که متاسفانه میتواند بر تمامی موفقیتها به دست آمده در خاورمیانه از قبیل عراق, سنگینی نماید.
 ب) حتی بایدن به خودش زحمت این را نمیدهد که وانمود کند سالی که دولت اوباما صرف ”تعامل” با ایران کرد هیچ چیز سودمندی  به همراه نداشت.
ج) حتی بایدن به خودش زحمت این را نمیدهد که مدعی شود تاثیرات یک ایران اتمی میتواند شامل زمین گیر شدن دیگر کشورهای خاورمیانه یا بعضی فرمولهای موفقیت آّمیز مورد علاقه در جامعه سیاست خارجی گردد.
لذا دولت اوباما در رابطه با پیگیری و ادامه فعالیتهای رژیم ایران در رابطه با تسلیحات اتمی چه کاری میخواهد انجام دهد ؟
تحریمات. حتی اگر این دولت در شورای امنیت سازمان ملل موفقیتی کسب کند, حتی اگر دولت اوباما قادر باشد فراتر از چیزی که روسیه و چین در سازمان ملل حاضر به قبول آن خواهند بود را بدست بیاورد, حتی اگر این دولت حاضر به درنظر گرفتن تحریمات ”خردکننده” باشد تحریماتی که یکبار در مورد آن صحبت کرد ولی در حال حاضر با شرمندگی از آن فاصله میگیرد و حتی اگر حاضر به ریسک درگیری نظامی از طریق ممانعت از ورود بنزین به ایران است..... هیچکدام از اینها احتمال موفقیت در قانع کردن رژیم تهران جهت توقف غنی سازی اورانیوم یا نهایتا ممانعت از کسب قابلیت تسلیحات اتمی توسط این رژیم را ندارد.
اما ممکن است تحریمات بسادگی برای خریدن زمان طراحی شده اند. یا همانطوریکه یک مقام ارشد دولت اوباما در این هفته به نیویورک تایمز گفت, ” این به خاطر برگرداندن آنها به مذاکرات است, زیرا هدف نهایی در اینجا پرهیز از جنگ است.”
یک فرض این است که این مقام به امکان حمله هوایی اسرائیل علیه برنامه اتمی ایران اشاره می کند. یا اینکه او به یک حمله هوایی آمریکا اشاره می کند؟ در هر دو حالت, او درست میگوید که جنگ یک احتمال واقعی است. در حقیقت, من باید بگویم, در صورتیکه تغییر رژیم در ایران صورت نگیرد, اقدام نظامی در برخی نقاط طی چند سال آینده محتمل است.
اما به یمن مردم ایران, تغییر رژیم اکنون یک احتمال واقعی است. مطمئنا این دولت می تواند برای کمک به افزایش احتمال وقوع این خواسته خالصانه, برای اینکه یک هدف دلخواه باشد, احساس فوریت بیشتری داشته باشد. 
شاید پذیرفتن تصور ”تغییر رژیم”, دولت اوباما را بترساند. این به صورت ترسناکی یادآور جرج دبلیو بوش است. اما یکی از شکست های بزرگ دولت بوش. ضعف دور دوم آن در رابطه  با ایران بود. بوش با لگد ایران را به آینده موکول می کرد. آیا اوباما خواهان دستاوری می باشد که بوش از آن طفره رفت؟ تغییر رژیم در ایران - این دستاوردی برای دولت اوباما خواهد بود که جو بایدن, و بقیه ما بطور واقعی میتوانیم آنرا جشن بگیریم.
ویلیام کریستول, سردبیر استاندارد ویکلی است, که بطور ماهانه ستون نویس واشینگتن پست است.