بقلم لرد دیوید آلتون
هفته نامه یونیورس 14 فوریه 2010

امروز میلیونها ایرانی که در خارج کشور زندگی میکنند درانتظار زمانی هستند که کشورشان امن شود تا به آن برگردند. ماههاست که کشور در شرف انقلاب جدید است – در حالی که آپوزیسیون رژیم بیرحمانه سرکوب شده است.

بسیاری از تبعیدیان که در خارج زندگی میکنند در انتظار بازگشت به ایران جدیدی هستند که در آن دانشجویان و روشنفکران که بصورت فردی و یا در گروههای کوچک با رژیم سرکوبگر شاه مخالفت میکردند و بدنبال تحقق آزادی و دمکراسی برای ایران بودند. بجای آن , بعد اینکه شاه ایران را در سال 1979 ترک کرد, آنها دریافتند که کشورشان در چنگال یک رژیم سرکوبگرتر و خطرناک تر افتاده است. بیش از 120000 طی 30 سال گذشته از زمانی که این رژیم بر سرکار آمده اعدام شده اند و بسیاری دیگر هنوزدر زندان بسر میبرند و روزانه شکنجه میشوند.

گروه های مختلف آپوزیسیون, که بزرگترین آنها سازمان مجاهدین خلق ایران است, شورای ملی مقاومت ایران را تشکیل دادند , و اکنون یک رئیس جمهور منتخب بنام خانم مریم رجوی دارند. وی یک رهبر الهام بخش است که اکنون در پاریس مستقر میباشد و بطور خستگی ناپذیر از آنجا برای یک ایران آزاد و دمکراتیک فعالیت میکند. او یکی از زنان بزرگ جهان است. هر کس که با وی ملاقات کرده باشد میداند که او امیدی را برای ایرانیان عرضه میکند که در این روزگار در کشور بدون سمبل شان نایاب است.
 
بعضی از تبعیدیان در عراق در شهری بنام اشرف در 60 مایلی شمال غربی بغداد سکنی گزیده اند که اکنون محل استقرارحدود 3500 نفر است. در اینجا , ایرانیان کرد, مسیحی, شیعه و سنی با یکدیگر زندگی میکنند, و امکان زندگی مسالمت آمیز و سازنده در یک دمکراسی سکولار همراه با عدم تبعیض جنسی را به نمایش گذارده اند.
ساکنان اشرف با جامعه عراق خوب ادغام شده و برای بسیاری از جوامع در همسایگی اشان کمکهای آموزشی و پزشکی فراهم کرده اند. مهم تر اینست که این شهر کوچک بعنوان مرکز و نقطه امید ایرانیان در تبعید و ایرانیانی که هنوز در داخل کشور بطور روزانه تحت وحشیگریها و اعمال محدودیتهای رژیم هستند میباشد.

نتیجتا اشرف در در کانون تمامی خشم و تنفر از سوی رژیم ایران که برای نابودی اش هرکاری در توان داشته انجام داده است قرار گرفته , هم از طریق تلاش برای لکه دار کردن نام ساکنان آن و هم از طریق حمله بر علیه خود آن.
در ژانویه 2009, دولت آمریکا حفاظت اشرف را به دولت عراق پس از آنکه به اصطلاح تضمین مبنی بر اینکه حقوق بشر ساکنان آن رعایت میشود در یافت کرد به دولت عراق منتقل کرد. با اینحال آنها همچنین مطلع بودند که دولت عراق ماهها قبل از آن توافق نامه ای با ایران برای بستن اشرف و بازگرداندن ساکنان ان به ایران یعنی جایی که آنها تقریبا مطمئنا کشته خواهند شد امضا کرده است .

از زمانی که کنترل کمپ را از نیروهای ائتلاف تحویل گرفتند عراقیان با اشرف بیشتر مانند یک زندان تا یک محل سکونت برخورد کرده اند و  از ورود دوستان اقوام و خبرنگاران همچنین  امکانات غذایی و دارویی به کمپ جلوگیری به عمل آوردند .

سازمانهای بین المللی, پارلمانترها و حقوق دانان از سراسر دنیا درخواستهای مکرری به دولت آمریکا دادند و از دولت اوباما خواستند که به وظیفه خودش در قبال ساکنان اشرف بعنوان افراد حفاظت شده عمل کند. هر چند آمریکا ادعا کرد که عراقیها نسبت مسؤلیتهایشان در قبال اشرف آگاه شده اند و اینکه آمریکا نمیتواند در امور داخلی یک دولت ”مستقل“ دخالت کند.

 فشار روی ساکنان اشرف افزایش یافت. در ژوئن 2009 جوانان ایران هزار هزار برای اعتراض به خیابانهای تهران, اصفهان, و سایر شهرهای ایران ریخته  و خواستار سرنگونی رژیم شدند. اعتراضات با سرکوب وحشیانه از طرف پاسداران ایرانی که تظاهر کنندگان را مورد ضرب و شتم قرار داده و آنها را به زندان, انداختند مواجه شدند, جاییکه بسیاری از آنها شکنجه شده یا حتی اعدام شدند. با ادامة بی وقفة تظاهرات در ایران, رژیم این کشور  تصمیم گرفت حرکتی علیه اشرف از طریق نفوذش در دولت عراق انجام دهد. در روز 28 ژوئیه 2500 نیروی دولتی عراق وحشیانه به ساکنان بی سلاح و بی دفاع اشرف حمله کرده و با سلاح, زنجیر, باتونهای میخ دار و زیر گرفتن آنها با خودروهایشان 11 نفر را کشته و 500 نفر را مجروح کردند.

دولتهای انگلیس و آمریکا برای حفظ دیالوگ با رژیم ایران راجع به برنامه اتمی و وضعیت افغانستان در قبال این صحنه سکوت کردند. بسیاری از حقوقدانان و پارلمانترها  شامل تعداد زیادی از پارلمانترهای عراق حمایت خودشان از ساکنان اشرف را اعلام کردند. سرانجام  بعد از 72 روز, 36 گروگان, برخی در آستانه  مرگ به اشرف باز گشتند. مبارزه برای آزادی و دمکراسی ادامه دارد همانطور که تهدید علیه اشرف و مردم ایران.

دولت آمریکا موضع خودش مبنی بر عدم مسؤلیت در مقابل این مردم را حفظ کرده است و دولت انگلیس تاکید میکند که قادر نیست در امور یک دولت مستقل درعراق دخالتی بکند.
 هر چند میزان  نفوذ ایران در دولت عراق  دمکراسی آن کشور را که سربازان شجاع ما بخاطر آن جنگیده و کشته شدند را به سخره گرفته است. 

رژیم ایران سپس ضرب العجل 15 دسامبر 2009 را با دولت عراق برای جابجایی ساکنان اشرف مشخص کرد . در آنروز تعدادی خبرنگار خارجی توانستند به کمپ رفته و خواهان دیدار با ساکنان آن بشوند . حضور آنها نشان داد که جهان در حال نظاره است و تقریبا مطمئنا از جابجایی مورد نظر جلوگیری کرد.

و اکنون ما منتظر اقدام بعدی رژیم ایران و دولت عراق هستیم. تعداد تظاهر کنندگان در ایران در حال افزایش است درحالیکه طبق آخرین قوانین مورد تصویب رژیم جزای  هرگونه انتقادی اعدام خواهد بود.

بسیاری طی قرون گذشته تحت نام مسیح لبخند بر لب و قلبی رضایت مند شکنجه و اعدام شده اند زیرا ایمانشان به خدا قدرت شیطان را پس زده است.
همین روح فدای فوق العاده درجامعه ایرانیان که محنت و درد آنها مطمئنا از طریق یک تغیر بنیادین پاسخ داده خواهد شد وجود دارد.

اشرف باید بعنوان سمبل امید حفظ شود, نه تنها برای ایرانیان بلکه برای هرکس که درجهان خواهان صلح, عدالت, آزادی و دمکراسی است.

به همین دلیل است که دولت بریتانیا و آمریکا باید بر عراق فشار بگذارند که این محاصره را پایان دهد.

زیر نویس عکس:
تظاهرات: محل استقرار آرام و فرا مذهبی اشرف توسط نیروهای عراقی در اثر فشار تهران مورد حمله قرار میگیرد همچنانکه تظاهرات مردمی در تهران , جایی که احساسات ضد ضدرژیمی مردم بالاست.