و واکنش این اتحادیه چیست؟ یک دهن دره بزرگ. مدیر کل آندرس فوگ راسموسن از طریق یک سخنگو اعلام کرد که ناتو روسیه را یک تهدید تلقی نمیکند...
این کشتی, با 23,700 تن وزن و 210 متر طول, تنها کمی کوچکتر از ناوهای هواپیما بر خواهد بود. میسترال, که قادر است 2 لنج فرود, 30 هلیکوپتر, 900 کماندو, 13 تانک و چندین خودروی زرهی منتقل کند, یک ابزار سهمگین قدرت نمایی خواهد بود...
مدرن سازی نیروی دریایی روسیه باید به طور خاص ناتو را نگران کند... ساخت یک نیروی دریایی مدرن همسایگان روسیه را مرعوب خواهد کرد و دربها را برای روسیه به روی قدرت نمایی در مدیترانه و خاورمیانه باز خواهد نمود...
با توجه به اینکه مسیر حیاتی تامین نیرو و لجستیک به افغانستان از روسیه و متحدین آن در آسیای مرکزی عبور میکند, شاید قابل فهم باشد که ناتو همچنان برای رابطه با مسکو تلاش میکند. دولت اوباما نیز به فشار دادن دکمه ”تجدید روابط“ با کرملین ادامه میدهد, و امیدار است مسکو سرانجام در متوقف کردن برنامه هستهیی ایران و تکمیل مذاکرات در مورد کاهش تسلیحات استراتژیک کمک کند. واشنگتن نیز در مورد توافق میسترال سکوت کرد بلکه با الیزه مخالفت نکند, به امید اینکه رئیس جمهور سارکوزی شاید نیروهای فرانسوی بیشتری به افغانستان اعزام کند - کاری که انجام نداد. رئیس جمهور اوباما همچنین قصد ندارد همکاری حیاتی پاریس در مورد ایران را به مخاطره اندازد.
با این وجود, تهدید امنیتی میسترال قابل توجه است. مسائل شاید در آینده تغییر کنند, ولی امروز فروش این کشتیهای جنگی پیام اشتباهی برای اعضای ناتو, مشتاقان, و همچنین روسها میفرستند. در زمانی که مسکو همچنان ناتو را به عنوان یک دشمن تلقی میکند, دست کشیدن از نیروهای متعارف در پیمان اروپا, که فروش تسلیحات سنگین در غرب کوههای اورالز را محدود میکند, و 20 درصد مناطق گرجستان را اشغال کرده است, فروش عمده سلاح به روسیه زودرس خواهد بود. این خصوصاً زمانی صحت دارد که این فروش بخشی از یک برنامه مدرن سازی نیروی دریایی است که ممکن است جناحین و مسیرهای مهم انرژی این اتحادیه را به خطر بیاندازد.
اعضای ناتو شاید خواهان انتظار تا زمان توسعه همکاری نظامی خود با مسکو باشند, تا اینکه مسکو توافق آتش بس اوت 2008 مدودف-سارکوزی را به اجرا بگزارد و اعتبار خود در غرب را احیا کند.