دیلی نیوز ـ 2 اسفند 88؛ - به قلم چارلز والد - وزیر خارجه عربستان سعودی شاهزاده سعود الفیصل هفته گذشته, هنگام سفر وزیر خارجه کلینتون, در مورد ایران گفت, ”ما به راه حل فوری نیاز داریم نه راه حل تدریجی.“
چنین اظهارات صریحی توسط دیپلماتها, خصوصاً سعودیها, نادر است. متحدین ما در منطقه, آنهایی که به ایران نزدیکتر هستند, دارند به نحو فزاینده یی نسبت به مخاطرات در حال افزایش دستیابی تهران به توانایی سلاح هسته یی صریح میشوند. آمریکا باید با کار با متحدین خود برای افزایش اهرم قدرت در مورد ایران از طریق تحریمهای سخت و از طریق بر شمردن و ایجاد گزینه های معتبر نظامی به نگرانیهای آنها توجه کند. این مشی بهترین فرصت برای حل صلح آمیز این بحران را ارائه میدهد.
اوباما, یک سال پیش هنگام سخنرانی در کمپ لجیون وعده داد که ”از تمامی اجزا قدرت آمریکا برای ممانعت ایران از تولید یک سلاح هسته یی استفاده خواهیم کرد.“ در واقع, یک سیاست موفق باید تمامی عناصر در دسترس ما را شامل شود.
گزارش مرکز سیاسی دوحزبی در مورد ایران, که من مشترکاً مولف آن بودم, میگوید که ”تنها یک مشی واقعی, قوی و جامع - در هم آمیختن ابزارهای جدید دیپلماتیک, اقتصادی و نظامی به شیوه ترکیبی - از بهترین فرصت برای اجتناب“ از ایران دارای سلاح هستهیی ”برخوردار است.“
به دنبال شکست مشی صرفاً دیپلماتیک, دولت اوباما اکنون به سمت کسب حمایت برای قطعنامه تحریمهای شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران, خصوصاً سپاه پاسداران ایران به خاطر توسعه هسته یی آن روی میآورد. هر 2 مجلس کنگره از تحریمها علیه شرکتهایی که به ایران بنزین میفروشند - که یک سوم مصرف ایران را تامین میکند - - حمایت میکنند. چنین تحریمهایی باید بخشی از یک قطعنامه جدید باشد. چهارمین قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل علیه برنامه هستهیی ایران مفید خواهد بود و میتواند به تحریمهای بیشتر توسط اروپا و سایر کشورها کمک کند. با این وجود, بسیاری نگران آن هستند که برای پرداخت قیمت ورود چین و روسیه, چنین تحریمهایی باید به شدت رقیق شوند.
تحریمها زمان طولانی برای تاثیر گذاری میطلبند, البته اگر تاثیری داشته باشند. بنا بر این سؤال به جایی که باید پرسید این است: آیا تحریمها برای مجبور کردن ایران به پایان دادن به برنامه هسته یی خود کافی خواهند بود؟ و ما برای شروع تاثیر گذاری آنها چقدر باید صبر کنیم؟
واقعیت این است که ما نمیتونیم برای این پاسخ چندان زیاد صبر کنیم.
در حالی که مذاکرات برای تحریمها ادامه پیدا میکند, ایران به تسریع برنامه هسته یی خود ادامه میدهد. اگر جامعه جهانی به این تهدید ایران رسیدگی نکند, بسیار محتمل است که اسرائیل از طریق یک حمله نظامی این کار را انجام بدهد. با توجه به عواقب ناخوشایند چنین حمله یی, این قطعاً روش مطلوب برای برخورد با این چالش نمیباشد.