لوموند 17 اسفند 88؛ در مقالهای با عنوان ”” بعد از توضیح چشم انداز بازگشت عراق به صحنه رقابت نفتی, بدنبال غیبت چندین ساله این کشور که خود بنیانگذار اوپک بوده به بررسی دلائل محدود کننده قدرت تولید نفت عراق میپردازد که در حال حاضر نمیتواند بیش از 2.4 میلیون بشکه در روز تولید نفت داشته باشد. در آستانه جنگ ایران و عراق, تولید نفت عراق 3.5 میلیون بشکه بود. لوموند مینویسد ”مشکلات تکنیکی عراق در تولید همراه با تهدیدهای بیرونی است.
عربستان سعودی و ایران, دو همسایه اش, با نگرانی قدرت گرفتن تنها عضو اوپک را که مشمول سهمیه محدود تولید نیست نظاره میکنند. آقای شهرستانی, وزیر نفت عراق, درخواست سهمیه ای معادل عربستان سعودی کرده است. ولی نه ریاض و نه تهران قبول نخواهند کرد که عراق روزانه 10 میلیون بشکه تولید کند, امری که افت قیمت را بدنبال خواهد داشت. در پایان جنگ ایران و عراق, یک توافق غیر مکتوب پیش بینی سهمیه تولید مساوی بین دو کشور را کرده بود که دارای ذخیره مشابهی هستند. جمهوری اسلامی بدلیل تحریمهای سازمان ملل بدلیل برنامه هسته ایش دچار مشکل است. فقدان سرمایهگذاری تولید آن را افت داده است. این کشور چشم اندازی که در رابطه با قطر دچار آن شد, و موجب شد علیرغم ذخائر عظیم گاز ایران, قطر تبدیل به نخستین صادر کننده گاز طبیعی مایع بشود را در مورد نفت با عراق در پیش رو دارد. چین, که در عرضه بازار عراق بسیار حاضر بود, می تواند از ایران, که نفت آن با هزینه بیشتری استخراج میشود, روی بگرداند. در این دستگاه, شاید اتفاقی نبود که در ماههای دسامبر و ژانویه, سربازان ایرانی فکه, یک چاه نفتی واقع در مرز را که تهران بر سر آن با بغداد اختلاف دارد, اشغال کردند.