اما با این انتخابات که به کمک سازمال ملل، ارتش آمریکا و ... دو مهم حاصل شد. یکی مقابله با تهدید فرقه گرایی که با حضور (جمعی) شیعیان، سنی ها، و کردها در پای صندوق رای بدست آمد، و دیگری ایستادن در برابر (بنیادگرایی) خشونت طلب که حالا می تواند (این ایستادگی) توسط عربهای مسلمان واقعی حفاظت شود.
حال احمدی نژاد را نیز نباید از نظر دور داشت؟ از او باید پرسید امروز حالت چطور است؟ مطمئناٴ (اگر بخواهیم با  او دیالوگ کنیم) باید گفت که تو مامورانت را در عراق داشته ای، اما مطمئن هستیم  که می دانی که (ایرانی ها ) بطور خصوصی چه می گویند، (آنها می گویند)  چگونه است ما که ایرانی، فارس و شیعه هستیم، و همیشه خود را برتر می دانستیم، فقط می توانیم به کسانی در (کشور خودمان) رای بدهیم که از هضم رابع ولی فقیه  گذشته اند. وبعد به سوی ما پرتاپ شده اند.ولی شیعیان عراق که برای 7 سال در کنار آمریکائیان بودند، می تواننند (بهرحال)به هرکس که مایل هستند رای بدهند؟
نیویورک تایمز در ادامه این مقاله می نویسد: بر خلاف تهران (که آرا را کیلویی) حساب می کنند، در عراق آنها را می شمارند، و این من غیرمستقیم در ایران به نارضایتی دامن می زند.
بله ایالات متحده با سرنگون کردم صدام حسین به گسترش نفوذ رژیم ایران در جهان عرب کمک رساند. عراق تحت حکومت سابق یک مشت آهنین باز دارنده در مقابل توسعه طلبی رژیم ایران بود. در صورتیکه عراق به هر نتیجه پاکیزه که برسد و به یک کشور اکثریت شیعه و تنوعی از ملیتها در همسایگی نوع دروغین آن یعنی رژیم ایران تبدیل شود، یک منبع دائمی فشار بر رژیم ایران خواهد شد و یادآوری دائم خواهد بود که ”دموکراسی اسلامی“! رژیم ایران ، آن گونه که رژیم ایران می گوید، سیستمی بسته و خشک و مزخرف است . اسلام دمکراتیک واقعی دقیقا مثل هر دموکراسی دیگری خواهد بود، فقط رای دهندگانش، مسلمان هستند.