بعضی ها امیدوارند تحریم های سخت تر بتواند مانع از دسترسی تهران به تسلیحات اتمی شود. بعضی دیگر، که به تحریم ها اعتقادی ندارند، خواستار بمباران ایران هستند. با اینحال هنوز دیگرانی هم هستند که برای مقابله با تهدید قریب الوقوع یک ایران اتمی استراتژی بازدارنده را توصیه میکنند.
واقعیت این است که هیچیک از این موارد به تنهائی کارساز نیست. این تداوم ترکیبی از سیاست ها بود که پیروزی در جنگ سرد را در دراز مدت فراهم ساخت. برای مقابله باایران هم اتخاذ رویکردی چند جانبه لازم است.
ما قطعا باید تحریم هائی قوی وضع کنیم و مقامات رژیم وارگانهای آن را از گرفتن ویزا محروم سازیم. باید سرمایه گذاریهای خارجی، وام ها و اعتبارات را منع کنیم و به تجارت برخوردار از سوبسیدها و صادرات فرآورده های نفتی به ایران پایان دهیم.
اما تحریم ها کافی نیستند. ما در عین حال لازم است موارد نقض حقوق بشر در ایران را در کانون دیپلماسی عمومی بگذاریم. رژیم اکنون در داخل بسیار منفور است. از این ضعف باید بخوبی استفاده شود. آمریکا باید موارد فساد، سوء استفاده و کمک های رژیم به تروریست ها را علنی کند و از رسیدن اطلاعات به مردم ایران در سطحی گسترده مطمئن شود.
خوشبختانه بسیاری ازایرانیان خواستارهمان آرمان هائی هستند که ما میخواهیم: دولتی عاری از فساد و واقعا دمکراتیک که به حقوق مردم اش احترام بگذارد. ما می توانیم به گروههای اپوزیسیون متکی به وب سایت ها در خارج از طریق فراهم ساختن تکنولوژی هائی که می تواند جلوی سانسور و جاسوسی دولت را بگیرد کمک کنیم. ما باید برای گروهای اپوزیسیون دمکراتیک در داخل کشورهمان نوع کمک های پنهانی را فراهم کنیم که در دوران جنگ سرد برای جنبش همبستگی لهستان فراهم ساختیم.
مسلما تشکیلات اطلاعاتی ما مملو از اطلاعاتی خجالت آوربرای رهبران ایران است. اینکه حسابهای بانکی خارجی شان را کجا نگاه میدارند، در ساختمانهای مجلل شان در داخل و خارج چه ولخرجی هائی میکنند؟ و نظایر آنها. اطلاعاتی این چنین را باید فاش ساخت تا بی صداقتی و فساد ملاها برملا شود.
یک ایران آزاد باید هدف ما باشد. این ممکن است از طریق چاره هائی که ارائه شد تحقق پذیر و یا بی نتیجه باشد.اما از آنجا که امنیت ملی ما مطرح است هیچگاه نباید استفاده از نیروی نظامی را برای حراست از این منافع منتفی بدانیم. در شرایطی مشخص ممکن است ثابت شود که این بهترین گزینه است.
