الملف سپس به نامه های حمایت اکثریت نمایندگان پارلمان انگلستان و اکثریت نمایندگان فنلاند و اکثریت پارلمانترهای نروژ که از سازمان ملل و آمریکا خواستار بدست گرفتن حفاظت اشرف شدند اشاره کرده و نوشته است: «امضا کنندگان همچنین از دولت عراق می خواهند، به مواد فوق که منطبق با موازین حقوق بین الملل و حقوق انساندوستانه و حقوق بشر بین المللی است، احترام بگذارد و آنها را به اجرا درآورد، چیزی که اعتبار و حیثیت عراق به عنوان یک دولت مستقل و دمکراتیک را ، که متاسفانه زیر علامت سوال رفته است ،  احیا می کند و ارتقا می دهد.
روشن است که انگیزه ای که در پشت صدور این بیانیه های سیاسی از سوی پارلمان های اروپایی قرار دارد رفتاری است که حکومت عراق طی 15 ماه با اشرفیان داشته است و اقدام به تشدید محاصره و وارد کردن فشار های روانی با جلوگیری از ورود غذا و دارو و سوخت و مواد لجستیکی به اشرف کرده است و از داشتن ارتباط زنده و مستقیم با نمایندگان و وکلای بین المللی خودشان و جلوگیری از ورود رسانه ها و رسانه های بی طرف به اشرف و لیست بالا بلندی از اینگونه فشارها و محدودیت هاست . از آنجا که ما بدلیل تاثیرات رژیم هیچ بارقه امیدی در تغییر رفتار حکومت عراق و دست برداشتن از این اعمال نمی بینیم  تنها میتوانیم جامعه بین المللی را نسبت به وظایفش در برابر حقوق اشرفیان و تلاش برای تضمین حقوق آنها فرا بخوانیم».