ما شک داریم که حتی اینها برای جلب حمایت مسکو و پکن که توافقی نیشدار را امضا کنند کافی باشند. طی چهار سال گذشته شورای امنیت سه قطعنامه متوسط تحریمها را به تصویب رسانده است. تهران تمامی آنها را رد کرده و به تولید سوخت اتمی ادامه داده است.…

توتال کمپانی نفتی فرانسه و اینی کمپانی نفتی ایتالیا گفته‌اند در نظر دارند به سرمایه‌گذاریها در ایران خاتمه بدهند. بانکهای بین‌المللی بزرگ مانند دویچه بانک و اچ.اس.بی.سی(HSBC) گفته‌اند آن ها سرمایه هایشان را از ایران بیرون می‌کشند. چند کمپانی نفتی دیگر  گفته‌اند آنها دیگر به ایران بنزین نخواهند فروخت. از جمله این شرکتها رویال داچ شل، ویتول و ریلاینس هند می‌باشند. هفته گذشته شرکت نفتی دولتی مالزی یا پتروناس گفت محموله وارداتش از ایران را قطع می‌کند گرچه نخست‌وزیرش آن را بعداً رد کرد. البته وعده‌ها در این ارتباط خرجی ندارند.

دولت آمریکا باید به این شرکتها فشار وارد کند تا به تعهداتشان عمل کنند و برای دوستان آقای اوباما زمان آن رسیده که راجع به راههای رسمی بیشتری برای تنگ‌تر کردن حلقه تحریمها علیه ایران بیاندیشد.

قطعنامه ای جدید ممکن است پوشش مهمی را برای مسیرهای موازی فراهم کند. ایران اکنون مشخصاً هم اقتصادی و هم سیاسی ضربه پذیر می باشد.
رهبران آن به دقت مراقبند  تا ببینند به خصوص شرکاری تجاری قدیمی شان و مقتدران در روسیه و چین چه خواهند کرد.

در این مورد اخبار خوب نیست. درحالیکه رهبران روسیه و چین به آقای اوباما گفتند که آنها با جدیت بر روی تحریمات جدید  کار می کنند. دیپلومات ها می گویند که نمایندگان آنها به دنبال راههای رقیق کردن هر قطعنامه ای می باشند.
برزیل و ترکیه هم که درحال حاضر در شورای امنیت نشسته اند و بسیار چپ و راست می زنند نیز, مقاومت می کنند.

آقای اوباما باید که فشار سخت بر روی مسکو و پکن را ادامه دهد. او و همتایان اروپایی اش باید روشن کنند که برزیل (به دنبال عضویت دائم در شورای امنیت است) و ترکیه (یک عضو ناتو) باید دست به عمل بزنند.
ما نمی دانیم که آیا ترکیبی از فشار ـ یا انگیزه دادن_ وجود دارد که ایران را مجبور کند, دست از جاه طلبی های هسته یی اش بردارد. به همین دلیل گزارشی که اوایل امسال توسط رابرت گیتس وزیر دفاع نوشته شده و روز شنبه توسط تایمز منتشر شد. اهمیت بسیاری دارد.

با نگاهی در ورای مانورهای فعلی, وی سئوالات بسیار نگران کننده و سختی را که باید گفته شود, خاطر نشان می کند.
اگر ایران عملاً یک سلاح تولید کند, جهان چگونه ایران را مهارخواهد کرد؟
واشنیگتن و متحدان آن, اگر ایران تمامی اجزای آنرا به دست آورد اما تصمیم بگیرد که در مرز انجام آن, توقف کند, چه خواهند کرد؟

آمریکا و متحدان آن باید بی سروصدا در مورد آن بحث کرده و برای آن احتمالات آماده شوند ـ بدون این که به روسیه و چین و سایرین بهانه های بیشتری برای بی عملی بدهند.

درحالی که گزینه های نظامی تحت بررسی است, مطمئنیم که حمله ممکن است یک فاجعه باشد. ما از هرکس که شک دارد می خواهیم که به دقت به آدمیرال مایک مولن, رئیس ستاد مشرک ارتش گوش دهد. وی روز یکشنبه به خبرنگاران گفت که درحالی که “گزینه ها ممکن است در برنامه اتمی ایران تاخیرایجاد کنند, این بدان معنی نیست که مشکل حل شده است”.