این نویسندگان, اگر در وابستگی مطلق آنان به رژیم ایران مطمئن نباشیم, اما نکات بسیاری ”در مورد برابری نقش عربی و نقش ایرانی در عراق“ در نوشته هایشان طرح کرده و می کنند که در نهایت به شکلی در خدمت خط عمومی سیاستی است که از جانب رژیم ولایت فقیه دنبال میشود, رژیمی که در نتیجه گیری های نهایی اش عراق را تنها مکان یا معبر یا پلی ویژه برای رسیدن به اهداف نهایی اش به حساب می آورد, وقتی احمدی نژاد در سخنرانی اخیرش بوضوح بر این تاکید کرد که ایران کلید حل موضوع عراق را دارد, آمادگی ضمنی رژیم ایران برای معامله بر سر برگ عراق در برابر تضمین هایی که به تهران داده شود را به امریکا اعلام می کرد.

بر اساس اطلاعات و داده هایی که برای هر کس که امور عراق را دنبال کند, در دسترس قرار می گیرند, به نظر می آید که مسئله نقش منفی ایران تا آنجا که سعی به بهره برداری از وضعیت عراق برای مقاصد سیاسی و امنیتی خاص می کند, موضوع روشنی است و هیچ جدل یا بحثی درخصوص آن نیست, این نقش منفی از شیعیان (که رژیم ولایت فقیه زشتترین سوء استفاده را در عراق از آنان می کند) فراتر می رود و به همکاری و برنامه ریزی با سازمان القاعده و تامین پایگاه برای آنان در داخل ایران جهت برهم زدن ثبات و آرامش در عراق و انجام حملات خونین برای ارعاب مردم عراق,گسترش می یابد. علاوه بر این گزارشات قوی یی از طرف دوایر اطلاعاتی در پایتختهای اروپایی و منطقه یی هست که نشان میدهد رژیم ایران به برقراری تماس و همکاری و هماهنگی با سازمهای مافیایی و دسته ها و باندهای جنایتکار سازمانیافته دیگر برای بکارگیری آنها در وضعیت فعلی عراق دست می زند (و البته در بسیاری حالات بکار گرفته است).

در مقابل اگر در نقش عربی که در صدر آن نقش عربستان بطور خاص و نقش خلیج بطور عام و نقش مصر قرار دارد, دقت کنیم, می بینیم که این نقش بهیچوجه تلاش نمی کند که مواد منفجره یا تسلیحات و یا هرچیز دیگری با هدف تاثیر در صحنه سیاسی عراق یا مقاصد مشخص آنهم از کیسه امنیت و مصالح مردم عراق, بفرستد, بلکه نقش عربی تلاش می کند تا با هرآنچه که در حیطه امکاناتش است, نقشی صلح آمیز در جهت خدمت به  مصالح مردم عراق و ایران و امنیت و صلح و ثبات در منطقه ایفا کند, اما همانطور که روشن شد, رژیم ایران همواره برای خرید وقت بیشتر جهت بازی به حساب خون و مصالح مردم عراق, طفره می رود و همه چیز را در هاله ابهام قرار می دهد.

عراقی ها بنا بر تجربه و آگاهی و فهم نافذشان در امور, می دانند که نقش عربی درعراق نقشی صلح آمیز, انساندوستانه برای همبستگی که بر پایه مصالح و سرنوشت مشترک و نژاد و عقیده بنا شده, بوده و هست, آنان بنا بر فطرت و طبیعتشان به اعتبار و واقعیت نقش عربی بیشتر اعتماد دارند, و خلوصشان به عراق نسبت به هر نقش دیگری بیشتر است, نقش ایران در نهایت برای خدمت به اهداف و مصالح مردم عراق از دسته جات مختلف نیست, نیروهای سیاسی فعال بطور جدی آموختند که از جوانب مختلف بین مصالح, اهداف, امنیت و ثبات مردم عراق با اهداف, مصالح و امنیت رژیم ولایت فقیه اختلاف قاطع و تعیین کننده وجود دارد, و ما که بنا بر صلاحیتمان مرجعیت سیاسی شیعیان عرب را نمایندگی می کنیم, برادران عراقی مان را به هوشیاری, مراقبت و تفاوت قائل شدن بین این دو نقش و افشا و رسوا کردن هر کس که این دو نقش را یکسان وانمود کند, فرامی خوانیم ( چرا که این تقسیم ناعادلانه است)و عقل و منطق آنرا قبول نمی کند, و روزهای آینده آبستن شواهد و دلایل بیشتری از کینه جویی ها و جنایت های رژیم ولایت فقیه در امور عراق خواهد بود, خصوصا که آنها اقدام به منحرف کردن نتایج انتخابات عراق که در هفتم مارس گذشته اجرا شد می کنند, انتخاباتی که در آن مردم عراق به آخوندهای دجال با صدای بلند نه گفتند, و همان مردم باید برای حفظ این دستاورد, اقدام جدی بعمل آورند, و ما به مردم عراق و توانمندی هایش, وقتی که ساعت اراده و قاطعیت در موضعگیری فرارسد, اطمینان داریم.