تایم- به قلم تونی کارون - پایان عملیات اصلی رزمی آمریکا در عراق، اولین بار در مارس 2003، در سخنرانی نامحبوب ”اتمام ماموریت“ بوش روی ناو یو. اس. اس آبراهام لینکلن اعلام شد.
هفت سال بعد و پس از هزاران تلفات، رئیسجمهور باراک اوباما این هفته اظهارات مشابهی ایراد کرد. ولی باید دید آیا اعلام پایان توسط او کششی بیشتر از سلف وی دارد…

مهم تر اینکه، نیروی باقی مانده ”انتقال“ دقیقاً یک نیروی غیر رزمی نیست، ولو اینکه دیگر جلوداری را در مبارزه با شورشگری برعهده نمی گیرد. نیروهای آمریکایی هم‌چنان با نیروهای عراقی به گشتهای رزمی می روند، و حفاظت از پرسنل آمریکا هم‌چنان یک ماموریت رزمی است، زیرا حدود 94 پایگاه آمریکایی باقی مانده در عراق دائماً توسط شورشیان مورد حمله قرار می  گیرند. نیروهای عراقی هنوز شدیداً به حمایت هوایی و توپخانه یی نیروهای آمریکایی وابسته هستند…
تا جایی که بهعملکرد سنتی ارتش کشور بر می  گردد - حفاظت از استقلال مرزها و حریم هوایی - در عوض مبارزه با شورشگری داخلی - عراقیها هم‌چنان شدیداً به آمریکا وابسته هستند، و مقامات ارتش آمریکا اذعان می کنند که عراق احتمالاً در این زمینه، بسا بعد از 2011 هم به آمریکا نیاز خواهد داشت.
در واقع، رئیس ارتش عراق اخیراً گفت که نیروهای کشور وی نمی ملاتوانند تا سال 2020 بدون حضور آمریکا عمل کنند…
حدود 5ماه بعد از انتخابات برای انتخاب یک دولت جدید، وضعیت هم‌چنان تیره است. نخستوزیر بعدی احتمالاً نخستوزیر کنونی، نوری مالکی نخواهد بود، زیرا او ظاهراً حمایت روحانی تندروی شیعه مقتدی صدر را از دست داده است. و بدون حمایت وی، بعید است خود او، و یا رقیب اصلی وی، نخستوزیر انتصابی آمریکا ایاد علاوی، بتوانند یک دولت ائتلافی شکل بدهند.