در پی برگزاری دور دیگری از مذاکرات بدون نتیجه میان دیکتاتوری ولی فقیه و ایالات متحده دیگربار این واقعیت به اثبات رسید که اولا به چه میزان شکاف میان طرفین عمیق بوده و در ثانی چگونه کلیت نظام آخوندی در بن بستی مرگبار برای رسیدن به یک راه حل منطقی بسر می برد.

دراین رابطه تمامی داده ها از درون رژیم نشان از سرباز شدن سرکافی بنام « شقه و جنگ قدرت » میان سپاه پاسداران و امنیتی ترین نیروها با  باند مذاکره کننده را دارند. این روند در حالی است که اکنون یک موضوع کلیدی دیگر به مجموعه اختلافات میان طرفین اضافه گردیده است.

سخن از بستن  تنگه هرمز برای عبور کشتی های باری و نفت کش ها به آبهای بین المللی می باشد که رژیم آخوندی  اکنون آن را بعنوان اهرمی برای گروگانگیری در دست گرفته تا بدین وسیله مناسب ترین فشار برای ادامه مذاکرات اتمی را دراختیار داشته باشد.

حرکت طرف مقابل با بستن آبراه ها در پشت تنگه هرمز و عدم اجازه عبور کشتی های رژیم از دریای عمان، بخوبی نشان داد که دیکتاتوری ولی فقیه به چه میزان در طراحی مسائل استراتژیک و هل من مبارز طلبیدن علیل و ناتوان می باشد.

براین منطق رژیم آخوندی اکنون روزانه قریب نیم میلیارد دلار ضرر به صندوق حکومتی وارد نموده تا جائیکه نه تنها عبور و مرور کشتی های  نفتی و باری خود با بحران روبرو گردیده ، بلکه امکان رسیدن هر کشتی خارجی با محموله های نظامی و یا سوخت جامد برای موشک ها نیز عملا مسدود شده است.

همچنین بروز جنگ باند ها برسر تنگه هرمز بدلیل دادن پالس های دلگرم کننده از سوی پاسدار عراقچی و یا پاسدار قالیباف طی هفته گذشته ، در منطق خود آتش بیار معرکه و جنگ قدرت  میان باند های رژیم گردید ، زیرا در حالیکه وزیر خارجه رژیم بکرات ابراز تمایل حاکمیت برای بازنگهداشتن این راه آبی را اعلام کرده ، اما نبود یک سیستم رهبری منسجم در درون رژیم ، بویژه پس از مرگ خامنه ای، در منطق خود به بروز بلبشو برای متولیان و اتاق های تصمیم گیر تبدیل شده است.

برپایی نمایشات خیابانی از سوی باندهای هار حکومت که در پشت تمامی آنان سپاه پاسداران و نیروهای بسیج قراردارند ، سخنرانی های شداد و غلاظ ، بکارگیری رسانه و رادیو تلویزیون‌های حکومتی  تا بکار گیری الفاظ غیر اخلاقی  و حتی فحاشی و تهدید به قتل علیه مذاکره کنندگان ، خود آن روی دیگر این بحران را به نمایش می گذارند.

برای نمونه یک آخوند حکومتی ضمن حمله به پاسدار قالیبا ف از جمله می گوید :«تو خون رفیقاتو و رهبرتو فروختی و لعنت بهت می‌خواین مذاکره کنین هر…ی … برید مذاکره کنید!»( کانال مجاهدین پلاس ، اینستاگرام)

در نمونه ای دیگر آخوند موسوی مطلق در یک سخنرانی حکومتی ضمن عربده کشی می گوید :  «امروز هر حلقومی فریاد اختلاف بزند به هر نام و اندیشه‌ای اون حلقوم مزدور دشمن است اون حلقوم باید خفه گردد اون شخص باید مشت محکم بر دهانش زده بشود تقاضای ما از بعضی از مسئولین این است شتاب زده توییت و امثالهم و متن منتشر نکنند نه اون عزیزی که امروز شتاب زده متنی رو نوشت و دل‌های همه رو به درد آورد و نزدیک بود کشور رو به آشوب بکشاند».

این مواضع تنها گوشه ای از جنگ و جدال باند های بهم ریخته در درون نظامی است که عمود و خیمه خود را از دست داده و آینده ای نیز برای کینگ مجتبی در آن متصور نیست.

سکوت باند آخوند روحانی و یا اصلاحاتچی های قلابی در این میان  ،  تماما ادله ای براین واقعیت است که آنان بدلیل شرائط کاملا نظامی و امنیتی مطلق درکشور، تا به امروز از ورود به چنین میدان مملو از مینی با هدف حفظ جان ، خودداری نموده اند.  

مضافا براین نکات، ابعاد فشار از سوی جناح غالب بر متولیان مذاکره بحدی است که پاسدار قالیباف طی روز گذشته  در یک دنده عقب زدن ، تلاش نمود تا خود را از زیر تیغ و ترکش آنان برهاند.

وی برخلاف پزشکیان ، رئیس جمهور نظام  در تازه ترین موضعگیری در حساب ایکس خود گفته است : « آتش‌بس کامل وقتی معنا دارد که با محاصره دریایی و گروگان‌گیری اقتصاد دنیا نقض نشود. بازگشایی تنگه هرمز با نقض فاحش آتش‌بس ممکن نیست».( سیمای آزادی 31 فروردین 1404)

سخن آخر آنکه دلیل اصلی برای بروز شقه و شکاف در درون حکومت برسر مذاکره ، ریشه در هراس رژیم از آینده تیره و تار خود دارد. زیرا رفتن بسوی مذاکره و تن دادن به هرگونه سازش و یا صلح احتمالی در منطق خود و بطور اتودینامیک به باز شدن فضای داخل کشور راه خواهد برد ، امری که به مانند رها شدن فنر در میان توده های بجان آمده می ماند تا  در سایه یک سازمان رزم و کانون های شورشی ، سرنگونی را تسریع می نماید.

این همان پاشنه آشیل دیکتاتوری مذهبی است که در سایه ادامه تنش ها و طولانی نمودن جنگ و نیز با  سیاست « میدان و خیابان » ،  سرکوب خونین ، دستگیری های کور و راه اندازی اعدام های فله ای ، تلاش دارد تا از هرگونه قیام و شورش علیه بربریت ساری و جاری جلوگیری بعمل آورد.