فیگارو28بهمن, در سرمقاله خود نوشت: آنچه در تهران روی خواهد داد برای آینده منطقه حیاتی است. رژیم خامنه ای-احمدی نژاد با لحنی فاتحانه مدعی است که در وقایع جاری طلیعه خاورمیانه ای «رها شده از ایالات متحده و اسرائیل» را می بیند. اما اکنون خود این رژیم است که هدف یک جنبش اعتراضی ملهم از مصر و تونس گردیده است.
…درشرایط کنونی باید هراقدام ضروری به عمل آید تا ایران نتواند از بی ثباتی جهان عرب به سود خود بهره برداری کند...اگر شورش اعراب آن گونه که تهران مایل است، روایت تازه ای از انقلاب 1979 ایران باشد، که چیزی دیگر جلودار گسترش بنیادگرائی نخواهد بود. جمهوری اسلامی که قبلا مهره های خود را در غزه، لبنان و عراق چیده قطعا در منطقه پیروز خواهد شد. اما اگر برعکس، زیر سؤال رفتن رژیمهای مستبد و فاسد خارج ازکانالهای اسلام رادیکال گسترش یابد و خود به یک جنبش اصیل دموکراتیک عرب مبدل شود، آنگاه «الگوی» ایران نیز ممکن است مورد تهدید قرارگیرد. با ازسرگرفته شدن تظاهرات درتهران، رهبران ایران بشدت عصبی شده اند....