مقاله به قلم لرد مگینس
 منتشر شده در نشریه اینترنتی  ایپلیتیکس ”

دوشنبه 19 بهمن 88
لرد مگینس در مورد اینکه دولت چه اقداماتی برای دفاع از حقوق بشر پناهندگان ایرانی ساکن شهر اشرف برداشته است برای ”ایپلیتیکس” مینویسد.

بعنوان کسی که 27 سال گذشته را در پارلمان و در ایرلند شمالی در خط مقدم جبهه مذاکراتی که به توافقنامه بلفاست منجر شد دیگر نباید از منحرف بودن این دولت متعجب شوم. همین هفته وزیر امور ایرلند قراردادی را در قصر هیلزبرو تایید کرد که یک توافقنامه نیست , هیچ کسی مسؤلیت آنرا نپذیرفته و راه را برای یک کابوس اجرایی فاقد هرگونه چارچوبی باز میکند.

در حالیکه این بخودی خود بد است, باید امید داشت که کسی نمیرد و کسی شکنجه نشود و کسی بخاطر این مسله وادار به ترک وطن نمیشود. این مسله در خاورمیانه اینگونه نیست جایی که دولت دست و پا چلفتی ما رنج و محنت قربانیان یکی از وحشی ترین رژیم هایی را که کسی میتواند تصورش را بکند- جایی که اعمال احکام , منجمله اعدام, تحت نام دین انجام میگیرد  را تشدید میکند.

اشغال عراق توسط ما بخاطر آنچه که اکنون مشخص شده که دلایل مشکوکی بودند بهای زیادی را از جان سربازان جوان ما گرفته است – ولی آنچه که بیشتر غیر اخلاقی است شیوه ای است که دولت آشکارا چشم خود را به وضعیت نزدیک به 4000 پناهنده ایرانی در کمپ اشرف میبندد.

ساکنان اشرف , اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران که از رژیم ملایان گریخته اند عملا در عراق طی دو دهه گذشته بر اساس قوانین آن کشور بعنوان پناهنده شناخته شده بودند. پذیرش پناهندگی آنها بخاطر سرکوب در داخل کشور و قادر نبودن آنها به بازگشت به آنجا با قوانین داخلی عراق, قانون اساسی جدید سال 2005 عراق و حقوق بین الملل بطور عام مطابقت دارد.

اکنون نیروهای بریتانیا و ایالات متحده عقب نشینی کرده اند و آنها را رها کرده اند و حتی حق آنها را بعنوان افراد حفاظت شده تحت کنوانسیون چهارم ژنو رد میکنند. برای اینکه دقیق باشیم, دولت بریتانیا در تاریخ ( 16 دسامبر ) گفته که ” نظر دولت اینست که با پایان یافتن رسمی درگیریها در عراق و انتقال مسؤلیت کمپ اشرف به مقامات عراقی, هرگونه ادعای برخورداری از استاتوی افراد حفاظت شده موضوعیت ندارد. این نظر ایالات متحده نیز هست”.

بنابراین, نیروهای افسار گسیخته رژیم نوری المالکی, تحت فشار ایران, عملا در ماه ژوئیه گذشته کارت سفید داشتند تا ضمن یک حمله 11 تن از ساکنان را کشته و دهها تن را زخمی و بسیاری دیگر را دستگیر و شکنجه کنند و اگر چه نهایتا دادگاه رای داد که آنها ( دستگیر شدگان ) بیگناه هستند و از هرگونه اتهامی مبرا میباشند.
 اکنون طرح اینست که این افراد را به صحراهای دور افتاده عراق جایی که امکان نابودی کامل آنها وجود دارد جابجا کنند.

اگر احساس شرف در دولت ما اینقدر لرزان است این چیزی است که جهان راجع به آن باید مطلع شود و برایش اهمیت داشته باشد.