تعدی ایران با اشغال سفارت آمریکا در تهران در 1979، و نگهداشتن کارمندان آن را به مدت 444روز بهعنوان گروگان شروع شد.
حملات بعدی بزرگ شامل دو بمبگذاری در بیروت در سال 1983 در سفارت آمریکا با 63 کشته، در پادگان تفنگداران دریایی با 241 کشته میشد.
همین اخیراً ، لئون پانتا وزیر دفاع اظهار داشت، “ما هر چه بیشترشاهد تسلیحاتی هستیم که از ایران به عراق فرستاده میشوند و این بهطور واقعی به ما لطمه میزند“.
مایکل مولن رئیس ستاد مشترک آمریکا اضافه نمود، “ایران مستقیماً از گروههای شیعی، قاتلان نیروهای ما حمایت میکند“.
واکنشهای آمریکا در دو اردوی عمده تعریف میشود: سختگیر و دیپلوماتیک.
اولی ایران را بازگشتناپذیر میبیند و سیاست رویارویی و بهکارگیری نیروی قهریه را توصیه میکند:
از دیدگاه آن دیپلماسی، تحریمها و ویروسها کامپیوتری و تهدیدهای حملات نظامی هیچ شانسی در انصراف ملاها از هستهیی نشدن ندارد، و صحبت از تغییر رژیم یا یک گزینه نظامی علیه بمب اتم میکند.
اردوی دیپلوماتیک، که عموماً سیاست آمریکا را کنترل میکند، ماندگاری جمهوری اسلامی را میپذیرد و انتظار دارد تهران به پیشنهاد اولیه دیپلوماتیک پاسخ دهد.
یک میدان جنگ در این نزاع این سؤال است که آیا سازمان مجاهدین خلق، برجستهترین گروه اپوزیسیون ایران بایستی در لیست تروریستی دولت آمریکا باقی بماند.
معمولاً اردوی سختگیر به سازمان مجاهدین این طور مینگرد؛ در سال 1965 بهعنوان اهرمی علیه ملاها تأسیس شده و (با مخالفت از سوی اندکی) خواهان حذف آن از لیست تروریستی میباشند.
اردوی دیپلوماتیک استدلال میکند که حذف از لیست موجب خشم رهبران ایران میشود و مانع از بهبودی روابط با این کشور میشود، یا (متناقضاً ) توانایی واشنگتن را برای رسیدن به [مردم در. م] خیابانهای تهران را محدود میکند.
طرفداران سازمان مجاهدین خلق نیز استدلال میکنند که این سازمان دارای پیشینه همکاری با واشنگتن، ارائه اطلاعات ذیقیمت از طرحها هستهیی ایران و اطلاعات تاکتیکی از فعالیتهای دولت تهران در عراق میباشد.
ارتباط شمار تظاهر کنندگان دستگیرشده خیابانی، و همچنین شعارهایی که بازتاب شعارهای سازمان میباشد، حاکی از نقش آن در تظاهرات میباشد. شعارهایی هم چون علی خامنهای رهبر عالی ایران را “دژخیم“ و محمود احمدینژاد رئیسجمهور کشور را “دیکتاتور“ می نآمد و شعار “مرگ بر اصل ولایتفقیه (شخصیت مذهبی بالای دولت قرار دارد) سر میدهد.
شماری از مقامات سطح بالای پیشین آمریکا از خروج این سازمان از لیست دفاع میکنند که شامل مشاور امنیت ملی (جیمز جونز james jones)، و 3 رئیس ستاد مشترک (هو شلتون hugh shelton، ریچارد مایرز richard myers و پیتر پیس peter pace)، و وزیر امنیت داخلی (تام ریچ tom ridge)، دادستان کل (مایکل موکیزی michael mukasey) و هماهنگکننده ضدتروریسم وزارتخارجه (دیل دیلی dell dailey) میباشد.
جناح مخالف سازمان مجاهدین اشاره ای به منافع خروج از لیست این سازمان نمیکنند، اما استدلال میکنند که دولت آمریکا بایستی به لیستگذاری این سازمان بر اساس اتهامات تروریستی ادامه دهد. ادعا نامه آنها یادآور میشود که این سازمان 6 آمریکایی را در سالهای 1970 کشته است.
حال میخواهد این اتهامات دقیق باشد یا نباشد، حادثه تروریستی بایستی در ظرف 2سال صورت گرفته باشد تا بتوان گروه تروریستی را در لیست وارد کرد. بر این اساس بحث در مورد وقایع سالهای 1970 کاملاً بیربط میباشد.
حال در مورد 2سال اخیر چطور؟ هواداران سازمان به موسسات اطلاعات کامپیوتری امور تروریسم آمریکا، مانند رند (rand) و رویدادهای تروریستی در جهان آر.دی.دبلیو.تی.آی و جی.تی.ئی منبع اطلاعات جهانی اشاره میکنند و هر یک از این 3 موسسه خاطرنشان میکند که یکبهیک اعضای این سازمان از سال 2006 و قبلتر از آن پاک و مبرا از تروریسم میباشند.
در مورد توانمندیها و نیت های چطور؟ گزارش سال 2006 وارت امورخارجه در مورد تروریزم مجاهدینرا متهم به حفظ ”ظرفیت و خواسته ”اعمامل تروریستی میکند اما در گزارشات سالهای 2007، 2008 و 2009 این اظهارنظر را حذف میکند.
دادگاه استیناف انگلستان ممنوع کردن مجاهدینرا تحت عنوان ”خودسرانه“ به تمسخر گرفته و این گروه از لیست تروریستی انگلستان در سال 2008 خارج شد. قوهقضائیه فرانسه تمامی اتهامات مربوط به تروریزم را علیه این گروه در میسال2011 ملغی کرد.
بهطور خلاصه، بحث حفظ مجاهدین در لیست تروریستی بیاساس است.
بهدنبال حکم دادگاه برای بررسی لیستگذاری ام.ئی.کی، وزیر امورخارجه باید به فوریت تصمیم بگیرد که آیا این لیستگذاری را ابقا میکند. با یک امضای ساده دولت اوباما میتواند ایرانیان را برای بهدست گرفتن کنترل سرنوشت خود قدرتمند نماید ـ و شاید به این دیوانگی هستهیی پایان داد.
