حالا، رژیم ایران یکبار دیگر سازمان مجاهدین خلق ایران (پی.ام.او.آی) بزرگترین گروه اپوزیسیون ایران و 3400نفر از اعضای آن که ساکن کمپ اشرف هستند  را هدف قرارداده است . پی.ام.او.آی نقشی اساسی در رهبری اعتراض کنندگان داخل کشور ایفا کرده و  در عین‌حال توانسته است  توجه جهان را به اطلاعات کلیدی راجع به فعالیت اتمی و تروریستی رژیم ایران متوجه سازد.
پی.ام.او.آی بزرگترین گروه اپوزیسیون ایران طی 20سال گذشته در کمپ اشرف سکونت داشته‌اند و تا سال 2009 به‌دنبال برکناری صدام حسین، مورد حفاظت ارتش آمریکا بوده‌اند. بعد از سال2009 تعداد 3400نفر از ساکنان این کمپ تحت کنترل حکومت عراق درآمده‌اند که مصمم است این کمپ را به هر قیمتی  ببندد تا مرشدان (mentors) ایرانی‌شان را خشنود سازند.
اگر چنان‌چه کسی توهمی دارد نسبت به این‌که ”بهرقیمت ”، به چه معناست کافیست فقط  کمی به عقب بنگرد و آوریل سال جاری را ببیند که چطور نیروهای عراقی به این کمپ هجوم بردند و روی ساکنان بی‌دفاعش آتش باز کردند.
در یک سیاست ”بزن و بکش ”ساکنان این کمپ مورد اصابت گلوله‌های ضدزره  قرارگرفتند و با [خودروهای زرهی] هاموی زیر گرفته شدند. نتیجه این شد که 36نفر از ساکنان آن بیرحمانه  به قتل رسیدند و بیش از 350نفر دیگر، جراحات جدی برداشتند که عمده آنها بر اثر اصابت گلوله بوده است.
این حمله دومین از این نوع بوده و بعد از آن صورت می‌گیرند که کنترل ایمنی و امنیت این کمپ به عراقیها واگذار گردید. در سال 2009 نیز در یک کشتار نظامی مشابه توسط نیروهای عراقی به خواست آیت‌ا… خامنه‌ای رهبر ایران  11نفر دیگر از این ساکنان کشته و بیش از 500نفرشان مجروح شدند.
این دو حمله که از طرف دولت صورت گرفتند یک آکت و اقدام جنگی علیه جمعیت مدنی بوده که بدترین جنایت به‌لحاظ قانون بین‌المللی می‌باشد و مرتکبین این دو کشتار می‌باید به‌خاطر جنایت علیه بشریت  به پای میز عدالت آورده شوند.
اما حمله آوریل به این کمپ تا به امروز به‌صورتی دیگر کماکان ادامه داشته است. برخی از ساکنان این کمپ به‌خاطر این‌که مقامات عراقی دسترسی مجروحین به معالجات و امکانات  پزشکی را منع می‌کنند در خطر جدی قرار دارند.
مطمئناً پرسنل بریتانیا و آمریکا جانشان را از دست ندادند که بگذارند دولت دست‌نشانده‌ی  نوری مالکی با عمل به خواسته‌های تهران به قتل‌عام یک گروه از ایرانیانی که آرمانی جز آزادی و دموکراسی مشابه ما ندارند دست  بزند.
جای شرمندگی است که یکی از منفورترین جنبه حمله آوریل این بود که مورد اغماض مقامات ارشد آمریکایی قرارگرفت که به‌سادگی تصمیم گرفتند درحالیکه قتل‌عام جلوی چشمشان در  جریان بود،   چشم خود را به آن ببندند.
حالا بجای این‌که مقامات آمریکا هم‌چون لورنس باتلر (lawrence butler)   نسبت به [قتل‌عام ساکنان اشرف] مسئولیت بپذیرند، پیشنهاد می‌دهند که این کمپ به مکان دیگری منتقل شود، یعنی گامی که می‌تواند به سادگی به یک قتل‌عام دیگر منجر شود. چنین پیشنهادی بایستی فوراً مردود و مطرود  اعلام شود.
جامعه بین‌المللی قریب به 3ماه بعد از این حمله، تلاش کمی برای کمک به ساکنان کمپ اشرف نموده درحالیکه رژیمهای ایران و عراق به توطئه علیه آنها ادامه داده‌اند. توافق دیگری هم روشن است  که بین مقامات عراق و ایران برای بستن این کمپ تا پایان سال جاری صورت گرفته و ممکن است حمله دیگری به کمپ اشرف قریب‌الوقوع باشد.
مقامات ملل متحد  و ایالات متحده وظیفه‌یی دارند که در این مسأله مداخله کنند و ویلیام هیگ و دولت بریتانیا به‌عنوان اعضای ائتلاف، یک وظیفه روشن هم دارند اقدام کنند و اطمینان حاصل کنند که این‌گونه اعمال تروریستی متوقف شوند.
اول و بیش از هرچیز، ساکنان کمپ اشرف مطابق کنوانسیون چهارم ژنو  (fourth geneva convention) ”اشخاص حفاظت‌ شده ”هستند.
آنها هم‌چنین مطابق قانون بین‌الملل که به ملل ‌متحد اجازه داده با  تیم خود در عراق، یونامی، برای حفاظت  ساکنان اشرف  اقدام کند، مورد حفاظت می‌باشند. واضح است که چنین چیزی در چارچوب حوزه قضایی ملل ‌متحد و یونامی می‌باشد.
مقامات آمریکا در بدو ورود به عراق در 2003 تضمین دادند که از ساکنان کمپ اشرف حفاظت می‌کنند و در این ارتباط با فرد فرد ساکن این کمپ توافقی امضا کردند.
اما آنها خلف وعده کرده‌اند و گذاشتند شهروندان بی‌دفاع توسط نیروهای عراق کشتار شوند .
  تنها راهی که می‌توان اطمینان حاصل کرد که ساکنان اشرف دیگر بار ترور نشوند این است که ملل ‌متحد یک حضور دائم در داخل این کمپ ایجاد کند و اینکار را از طریق نمایندگان یونامی در صحنه انجام بدهد تا این‌که یک پیشنهاد پارلمان اروپا برای جابجایی ساکنان این کمپ به یک کشورهای ثالث پذیرفته شود که در آن ایمنی آنها تضمین باشد.
به‌محض این‌که یک حضور ملل ‌متحد در داخل این کمپ ایجاد گردد و خطر فوری یک حمله دیگر اجتناب شود، گامهای دیگری باید برداشته شود تا بقیه پیشنهادات پارلمان اروپا به اجرا درآیند و آنها را می‌توان به این ترتیب خلاصه نمود؛
1 - خروج نیروهای عراقی از اطراف اشرف
2 - پایان دادن به محاصره اشرف (شامل لغو ممنوعیت دسترسی خبرنگاران، گروههای پارلمانی، وکلا و اعضای خانواده ساکنان اشرف)
3 - دسترسی فوری این ساکنان و به‌خصوص مجروحین به خدمات پزشکی در بیمارستانهای عمومی و کلینیکهای خصوصی در عراق به هزینه خودشان
4 - انجام یک تحقیق مستقل در حادثه 8آوریل 2011 که طی آن 36نفر از ساکنان اشرف جان باختند و صدها نفر مجروح گردیدند.
5 - در نهایت، تمامی متعلقاتی که در 8آوریل توقیف شده به ساکنان اشرف بازگردانده شوند.
جنبش اپوزیسیون ایران قویتر از همیشه است و رژیم ایران ضعیفتر از قبل است و اکنون زمان آن است که از ساکنان کمپ اشرف و آنها که در ایران یا در خارج از ایران با رژیم مخالف هستند حمایت کرد. آنها که از آزادی حمایت می‌کنند چیزی کمتر از این انتظار ندارند.