بهعنوان فردی که تمام خانوادهام در کمپ اشرف هستند، چنین برداشت میکنم که کل این مقاله تنها عقاید آقای باتلر را گزارش میدهد. زیرا موضوع به سرنوشت 3400 مرد، زن و جوان غیرمسلح و تحت محاصره در یک کمپ توسط ارتش عراق بر میگردد، که احتمالاً در آینده نزدیک قتلعام خواهند شد. [در این مقاله] به هیچ چیزی از جانب آنها اشاره نشده است …
در اوایل ماه آوریل، کمپ اشرف توسط ارتش شدیداً مسلح و تانکهای عراق مورد حمله قرار گرفت، که 36 کشته و صدها مجروح در میان ساکنان برجای گذاشت. ملاها در ایران تنها طرفی بودند که بابت این قتلعام خوشحال شدند و از آن استقبال نمودند و ارتش عراق را به ”تمام کردن کار“ فراخواندند.
آنها 3400 مرد و زن غیرمسلح و تحت محاصره ارتش عراق در وسط صحرا در یک کشور خارجی هستند. آنها از 2سال پیش در محاصره میباشند و به غذا، سوخت و دارو دسترسی محدودی دارند، که به مرگ بسیاری منجر شده است…
بنابر این، آنها چه چیزی بیش از این میتوانند تحمل کنند؟ و چرا باید دولت ایران در تبدیل نابودی اشرف به اولویت شماره یک سیاست خارجی خود اینقدر مستاصل میباشد؟
پاسخ آن ساده ست، زیرا مانند خانواده من، ساکنان اشرف هر آن چه داشتهاند را پشت سر گذاشتهاند، بلکه مردم ایران بتوانند تمام آزادیهایی که به مدت یک قرن بهخاطر آن کشته دادهاند، را روزی بهدست آورند…
تعداد وسیعی در ایران با آرمانهای آزادی خواهانه و دموکراسی خواهانه آنها موافق هستند. به همین خاطر است که آنها تماماً روی حامیان در سراسر جهان تکیه دارند و بیش از یک صدهزار نفر جانشان را در راستای این آرمان فدا کردهاند…
مقاله نیویورک تایمز، با عدم بهرسمیت شناختن قطعنامه اکثریت مجلس نمایندگان آمریکا در حمایت از اشرف و نیز این واقعیت که یک روز قبل از انتشار این مقاله، کمیته امور خارجی کنگره آمریکا لایحهیی را به اتفاق آرا تصویب نمود که با پیشنهادات آقای باتلر برای جابهجایی اجباری ساکنان اشرف در داخل عراق کاملاً مخالف میباشد، در بیطرفی شکست خورده است.
طرح جابهجایی ساکنان به مکان دیگری به دور از چشمهای ناظر جهان، ابتدا توسط دیکتاتورها در ایران بهمنظور هموار نمودن راه برای یک کشتار خونین دیگر، پیشنهاد شد. اگر آمریکا میخواهد به نفع آنها عمل کند، در این صورت آنها [آمریکا] در کشتار قطعی ساکنان شریک جرم خواهد بود…
مانند هزاران تن دیگری که عزیزانشان در کمپ اشرف هستند، خوابیدن در شب، بدون اینکه بدانم فردا چه اتفاقی ممکن است رخ بدهد، برایم سخت است. سازمان ملل باید برای مستقر نمودن یک تیم مانیتورینگ در اشرف، تا رسیدن به یک راهحل دراز مدت، مورد حمایت قرار گیرد.
سیاووش راجیزاده، یک دانشجوی حقوق و فعال حقوقبشر در هلند است…
