فرانسه و ایران تقریبا دیگر از طریق کانالهای دیپلماتیک سنتی با یکدیگر گفتگو نمیکنند. از همان ابتدای قضیه کلوتیلد ریس این ایده مطرح شده بود که یک کشور سوم در این قضیه میانجیگری بکند یا اینکه فرانسه یک فرستاده ویژه به ایران اعزام بکند. برخی از افراد برای انجام این ماموریت میشل روکار را پیشنهاد کرده بودند. کلود گئان و میشل روکار که با یکدیگر دوست قدیمی هستند از همان ماه اوت سال گذشته در مورد این موضوع با هم گفتگو کردهاند.
چه ماموریتی به روکار محول شده بوده است ؟ این موضوع عمدا مبهم باقی گذاشته شده است. ظاهرا قرار بوده که او ازجمله شیوه برقراری مجدد روابط سیاسی میان فرانسه و ایران را مورد بررسی قرار بدهد. سفر یک نخست وزیر سابق به خودی خود یک اقدام معنیدار است. در ابتدا قرار بوده که میشل روکار در تایخ 11 سپتامبر 2009 به تهران سفر بکند، ولی بازیگران دیگری نیز پدیدار شده و فعالیتهایی را آغاز کردهاند. در تاریخ 6 سپتامبر 2009 دو مسئول عالیرتبه اداره مرکزی اطلاعات داخلی (د س ار ای) به تهران سفر کردهاند. ایرانی ها که از اظهارات مقامات فرانسوی در مورد انتخاب تقلبی محمود احمدی نژاد در تاریخ 12 ژوئن بسیار ناخرسند بودهاند و 3 هفته بعد از آن انتخابات دستگیری کلوتیلد ریس را سازماندهی کرده اند. آنها امیدوار بودهاند که بتوانند از این طریق در مورد آزادسازی مجید کاکاوند و علی وکیلیراد، 2 ایرانی که در فرانسه در زندان بودهاند، به مذاکره پرداخته و ورای این مسائل بر روی پایههای جدید مجددا گفتگوهایشان با فرانسه را از سر بگیرند.
برغم این اقدام سرویسهای اطلاعاتی فرانسه، موضع ایران تغییر چندانی نمیکند : در مورد کاکاوند (یک مهندس ایرانی که آمریکا خواستار استرداد او شده بوده) فرانسه صرفا این قول را به ایران داده بوده که در صورتی که  در تاریخ 14 اکتبر قاضی ادیت بوازت حکم آزادی او را صادر بکند، دادگستری فرانسه بر علیه حکم دادگاه بدوی تقاضای استیناف ارائه نخواهد داد. در مورد علی وکیلی راد (که به خاطر شرکت در قتل شاهپور بختیار محکوم شده است) تهران خواستار آن نشده بوده که او از مجازات معاف بشود ولی خواستار آن شده بوده که پرونده او توسط قاضی مسئول به اجرا گذاشتن مجازاتها بصورتی رئوفانه مورد بازبینی قرار بگیرد. ایران اظهارات کلود گئان را کافی ارزیابی نکرده بوده است. ایران پافشاری کرده بوده که وکیلی راد و کلوتیلد ریس باید هریک بطور همزمان به کشور خودشان بازگردند. سفر روکار که بعدا قرار بوده در تایخ 18 سپتامبر انجام بشود نهایتا صورت نمیگیرد. روکار به ما گفته است که در راس حکومت فرانسه برخی از افراد با این اقدام موافق نبودهاند. به جای سفر روکار به تهران، در تاریخ 18 سپتامبر سفیر ایران در فرانسه، مهدی میرابوطالبی، توسط ژان داوید لویت به حضور پذیرفته میشود. ملاقات آنها بسیار پر سر  صدا بوده است.
میرابوطالبی تماسهایی که با کلود گئان و میشل روکار در مورد 2 مسئله جداگانه داشته است را اینگونه خلاصه میکند: «در آغاز از سرگیری گفتگوها و اعزام یک فرستاده ویژه و سپس بازگشت کلوتیلد ریس به فرانسه». سفر یک شخصیت فرانسوی معروف هدفش ردپا گم کردن و پنهان کردن «جنبه های فنی» این مراودات بوده است. متعاقبا اعزام یک فرستاده ویژه منتفی میشود. آزادسازی کلوتیلد ریس به بعد موکول میشود زیرا به گفته ژان داوید لویت کمیسیونهای گوناگونی که میبایست در مورد پرونده وکیلیراد تصمیم گیری بکنند قرار بوده در ماههای ژانویه و فوریه این کار را انجام بدهند. ایران گفته بوده که در این صورت کلوتیلد ریس باید در تهران منتظر باقی بماند. از نیمه ماه سپتامبر این پرونده برای چندین ماه بسته باقی میماند. یکی از کسانی که در این قضایا نقش میانجی را بازی کرده میگوید : «هم ایران و هم فرانسه میخواستهاند اینگونه وانمود بکنند که تصمیمگیری در مورد این مسائل در حیطه اختیارات دستگاه قضایی کشورشان است و این کار به زمان نیاز دارد. هر دو طرف موافقت کردهاند که از بکار بردن واژه مبادله خودداری بورزند».